chloor!

hier volgen wat tips en trucs voor de oplettende en voorbereide reiziger; omdat ik nooit te beroerd ben om deze wetenswaardigheden met u te delen.

1. denk nooit, zo laat op de avond voordat u weggaat: laat ik mijn ipod eens synchroniseren. voor je het weet heb je er nog maar 8 nummers op staan. (ziet u ze al, die 36 uur in de bus met 'vrouwen aan de macht' van stef bos op de repeat?) [gelukkig kon ik na veel vijven en zessen weer nieuwe nummers op mijn ipod zetten, maar het leverde een klein beetje gevloek op. een klein beetje maar.]

2. pak uw tas nooit de nacht voordat de reis begint in. het zou zo maar kunnen dat die rugzak, die onder het bed ligt, is volgeplast door de alleraardigste huiskat. nu kan het dan wel weer opgedroogd zijn, maar de geur blijft wel lekker hangen. [ik besef me net dat mijn hele hebben en houwen over twee dagen ook zo ruikt, want dat zit straks 24u in die tas. lekker.]

3. maak eerst een goede inventarisatie van handige spullen die u al heeft voordat u nieuwe spullen aanschaft. aan twee geheime paspoorthouders heeft u gewoon niet zoveel. bovendien zou het zo maar kunnen dat in die oude houder nog een bankpas zit die u al een jaar kwijt was.

goed. morgen met de bus naar londen, en dan hupsa met het vliegtuig naar lagos. ik hoop dat ik dat vliegtuig in kom (zie nr. 2).

rip schoen

vorig jaar herfst werd mijn rechtersok telkens nat. nu regent het tamelijk vaak in new york, met het is toch echt niet de bedoeling dat de onderkant van je sok nat wordt. een poosje probeerde ik het nog te negeren, maar soppende sokken zijn tamelijk vervelend. toen ik eenmaal de moed had verzameld om te kijken wat er aan de hand was, bleek dat er een groot gat in mijn rechter-allstar zat. nu ben ik nogal gehecht aan mijn all-stars, en dus liet ik er een nieuw zooltje onder zetten. maar nu, nu er wéér een gat in de (extra) zool zit (en bovendien de zijkant helemaal kapot is), nu zal ik ze toch echt op straat moeten zetten.

zo jammer, want ik had ze graag nigeria laten zien. ze hebben immers ook door het regenwoud in rwanda, over de boulevard van bujumbura, langs het victoriameer in kampala, en in het zand van zanzibar gelopen. maar nu dien ik mijn reis in west-afrika met mijn andere all-stars te maken, en dat voelt als verraad.

maar goed, die reis dus. drie keer moest ik ervoor op en neer naar den haag om een visum voor nigeria te krijgen. de eerste keer had ik niet de goede documenten uitgeprint (maar dat mocht ik toen bij lukrake mensen in een villa die naast de ambassade stond doen: wat een vriendelijke mensen daar in den haag), de tweede keer had ik geen multiple entry gekregen (anders kom ik het land niet meer), maar de derde keer was het toch gelukt. ik ben weer helemaal getraind in vriendelijk lachen en geduldigheid.

zondag vertrek ik, dus toedeloe voor nu! volgende blog uit lagos, hoop ik.

tegen!

zo, ik heb even een verschil gemaakt voor de amsterdammer. zonder een woord te zeggen heb ik toch een motie en een amendement aangenomen weten te krijgen. voor de outsider: tijdens de eerste speech in de gemeenteraad dient een nieuw raadslid niet onderbroken te worden door haar collega-raadsleden. dat is prettig als het onderwerp waar je over spreekt enigszins controversieel is. dat is ook precies de reden dat ik mijn maidenspeech niet over de afvalstoffenverordening wilde doen.

derhalve nam groenlinkscollega marco de goede in beide zaken het woord. en beide werden mooi met algemene stemmen aangenomen. de eerste zei dat radiostation fun-x door de rijksoverheid moet worden betaald - en dus niet door amsterdam, het is immers een landelijke (populaire) zender geworden - en de tweede zei dat stadjutten moet worden toegestaan. razend belangrijke onderpen, waarbij de rest van de raadsvergadering in het niet vielen.

'die rest' ging dan om de voorjaarsnota (voornemens tot bezuiniging die deels door de raad weer zijn teruggedraaid), de inrichting van het postcodegebied 1012 (de wallen) en de noord-zuidlijn (of we daar al dan niet met doorgaan). na het behandelen van al deze onderwerpen is het inmiddels donderdagavond negen uur, en zitten we al zo'n 12 uur te vergaderen (woensdag en donderdag). vanavond wordt het laat, maar vanwege de wijn net bij het avondeten is de stemming in de raadszaal tamelijk jolijt. even opletten nu weer, want er wordt weer gestemd. voor!

laatste vergadering van de gemeenteraad te amsterdam voor het reces

gehoord in de koffiekamer van het gemeentehuis, ene raadslid tegen het andere raadslid:

'houd je dat nog vol, zo'n sensation white? vroeger deed ik dat op een pilletje, maar dat durf ik nu als raadslid niet meer.'

verder nog zo wat observaties tijdens de vergadering van de gemeenteraad:

• er zijn nu drie raadsleden die hun linkerarm in het gips hebben. is het een complot?
• de pot met snoep van de vvd is aan het eind van de avond leeg. jammer, want er zaten koetjesrepen in. 
• de collegeleden zijn uitermate kleurrijk gekleed: vos in het geel, van poelgeest in het paars, gehrels in het rood. wat een feest.
• en tot slot: ik zit in de buitenste ring en heb dus goed zicht op de haardracht van mijn mederaadsleden die voor me zitten. wat blijkt: er is geen enkele roodharige in de raad. schande.

morgen wat inhoudelijke observaties.

mj

in 1997 kocht ik mijn eerste bandje, in de free recordshop op de nassaustraat. in 1998 schafte mijn ouders een cd-speler aan, een week later kocht ik mijn eerste cd voor 60 gulden. ik heb het bonnetje nog heel lang in mijn portemonnee bewaard, als aandenken aan mijn eerste stappen in de wereld van de muziek.

beide aankopen kwamen ten goede aan michael jackson: het bandje was blood on the dancefloor en de cd was history. sindsdien heb ik alle solo-cd's van mj gekocht, had ik een t-shirt van hem (twee keer in geslapen, geloof ik), kreeg ik een boek met plaatjes van hem van mijn beste vriendin op de middelbare school, heb ik moonwalker gelezen en zat ik op vrijdagavond 9 mei 1997 gespannen voor de tv toen ghost uitkwam.

to state the obvious: de laatste jaren ging het niet zo goed meer met michael jackson. toch ben ik een klein beetje verdrietig dat hij nu dood is, want nou ja, ik vond zijn muziek erg goed, en mj vond ik een bijzonder persoon. bla bla over al zijn excentrikiteit, maar dat deed niks af aan zijn bijdrage aan de popcultuur. dus. ik draai nog maar eens wanna be starting something. jammer hoor.

gevonden voorwerp

het weekend bracht ik door in de provincie. hoewel nederland groter is dan slechts het hoofdstedelijke, was ik toch dolblij dat ik maandagmiddag weer op amsterdamse grond stond. ik wil graag van mijn sokken worden gereden door een onstuimige fietser, ik verlang naar de weeige geur van wiet die mijn neus indrijft als ik langs een coffeeshop loop, god ja, ik miste zelfs de open wonden in de stad die al dan niet ooit een metrostation zullen herbergen.

toch heeft ook de provincie zo haar charme. al lopend door hengelo kochten d en ik een softijsje met discodip bij snackbar marcel. d kwam daar vroeger al, en herkende de eigenaar zelfs als diegene die achter de frituur stond. enfin, al betalend had ik mijn handen vol aan de dip die begon te druipen en ondertussen stond d alweer buiten te dralen.

we waren goed en wel een flink aantal minuten onderweg - met in de hand nog steeds de laatste resten van ons ijsje - toen er plots een fietser naast ons opdook. man, middelbare leeftijd, snor, fietstassen. hij begon een praatje, d dacht dat het een schaakvriend van weleer was, ik vermoedde dat de dorpsgek ons had gespot. ik stond al op het punt om ´scheer je weg, landloper!´ te roepen, toen hij een rode portemonnee tevoorschijn haalde. mijn rode portemonnee, wel te verstaan. met het schaamrood op mijn kaken bedankte ik eigenaar marcel wel vier keer omdat hij zo vriendelijk was geweest ons na te fietsen.

de provincie. eerlijk zijn ze er wel.

debat

het leven in nederland is precies wat je ervan verwacht. de woonkamer hangt continu vol met drogende was, de kat is inmiddels weer weggelopen (en wordt ongetwijfeld teruggevonden), de wethouder heeft het moeilijk en ik ben al twee keer nat geworden van de regen.

waar ik nou zo naar verlang is het drinken van bier uit fles in een park met een muziekje op de achtergrond en een kleedje met broodjes en aioli ofzo. en dat dan in combinatie met wat fijne vrienden en eventueel een bordspel. holladiejee!

maar goed, het werk roept. eergister diende ik een bijdrage te leveren in de commissie kunst en sport over de rol tussen de politiek en kunst, en vandaag moest ik naar een debat van de asva over studentenhuisvesting in achterstandswijken (daar was ik opvulling voor een vvd-raadslid die niet kon / wilde: nou, wij van groenlinks willen altijd wel!).

dus en derhalve: het kleedje laat nog op zich wachten. maar de eerste de beste keer dat de zon begint te schijnen, hang ik de debatten aan de wilgen en ben ik hupsa in het westerpark. ik ben gekke henkie tenslotte niet.

fiets 2.0

in wat voor een ongeinteresseerde stad ben ik in hemelsnaam beland? ik sta vandaag bijna een uur met een grote ijzerzaag de ketting van mijn fiets los te zagen, en niemand die even komt informeren of dat nou wel de bedoeling is. zelfs de politie-auto die door de straat kwam rollen keek niet op of om. en ik had nog wel mijn oude lekker-klussen-ik-bedoel-opruimen-ik-bedoel-veel-te-veel-op-de-bank-hangen-en-eo-jongerendag-kijken-kleren (in godsnaam!) aan.

het mag uberhaupt een wonder heten dat mijn fiets er nog stond. een jaar geleden gaf ik mijn sleuteltjes aan e die echter niet wist om welke fiets het ging. enfin, een jaar later en een paar sleuteltjes minder (want kwijt) stond 'ie toch nog precies op de plek waar ik 'm had achtergelaten, slechts met twee lekke banden en een roestige ketting waar ik dus geen sleuteltjes meer van had. een lamme hand en een half-afgezaagde duim verder heb ik mijn fiets weer teruggewonnen van de elementen. ha!

doordrukken

ik zal bij dezen beloven dat minder dan de helft van mijn blogjes over amsterdamse politiek zullen gaan. ik begrijp ook wel dat niet iedereen daarop zit te wachten, en ik wil mijn trouwe fanbasis natuurlijk niet opeens van me afschudden. dat neemt niet weg dat ik toch nog even iets ga zeggen over de gemeenteraadsvergadering van vandaag (en gister).

ten eerste: hij duurt bij elkaar 16 uur. dat is niet kort. neemt niet weg dat er in die uren wel allerlei belangrijke beslissingen doorheen gepompt worden. zo zijn er van de 14 stadsdelen nog maar 7 over (hoera! en nee, we hebben niet 7 stadsdelen afgestoten; er gaat gefuseerd worden), is de stad bijna 900 miljoen rijker vanwege de verkoop van haar aandelen in nuon (daar kan goed het zwarte noord/zuidlijn gat mee gevuld worden), en heeft het college ruimschoots een (werkelijk belachelijke) motie van afkeuring - enkel gesteund door de vvd en het cda - overleefd.

leermomentje van de dag: democracy is a bitch. leermeester: de vvd woordvoerder die klaagde dat de beslissingen in de gemeenteraad er 'democratisch worden doorgedrukt' als alleen de (in meerderheid zijnde) coalitie voor een plan stemt. tip van de dag: zorg dat je deel uitmaakt van de coalitie.

en hopla, de raad in

nog geen 48 uur in amsterdam en ik zit al in de gemeenteraad te luisteren naar een debat over het samenvoegen van de stadsdelen. vandaag nam judith sargentini afscheid (nu kan ze echt afreizen naar het europarlement) en kon ik dus geinstalleerd worden als nieuw lid van de raad. neus in boter, want vandaag wordt besloten over het doen terugdringen van de 14 amsterdamse stadsdelen naar 7 stuks. de publieke tribune zit vol stadsdeelbestuurders wiens banen straks niet meer bestaan. aangename dynamiek levert dat op.

mocht u denken: moet je niet opletten tijdens het debat in plaats van stukjes op je blog te tikken, weest u dan gerust. de vergadering word om de haverklap geschorst omdat er moties moeten worden uitgeprint en antwoorden van het college moeten worden voorbereid. overigens zit de halve raad continu de krant te lezen, te twitteren, of de email bij te werken.

het is gek om hier opeens als lid te zitten en mee te stemmen over belangrijke besluiten. naast de gekheid is het echter ook een enorme eer, en derhalve ga ik mijn uiterste best doen om nog negen maanden (immers, verkiezingen zijn weer in maart 2010) een puike groenlinksvertegenwoordiger te zijn.

wat daarbij niet helpt is dat mijn ogen met enige regelmatig dicht vallen. niet door het debat, dat is namelijk echt interessant. nee, het is mijn jetlag die me straks onder tafel doet schuiven, vrees ik. kan ik dat al maken: een beetje op mijn armen liggen snurken tijdens mijn eerste raadsvergadering? ik pop er nog maar een colaatje in, wellicht dat ik met die caffeine zonder kleerscheuren het eind van de avond haal.