hulde voor annan

er is een deal!

kofi annan heeft vanmiddag bekend gemaakt dat er overeenstemming is gevonden tussen kibaki en odinga. eerder deze week liet annan weten dat hij niet meer met de onderhandelteams aan tafel wilde, maar met de twee strijdende mannen zelf. na geheime besprekingen zegde odinga toe de grootscheepse demonstraties, die gepland stonden voor vandaag, niet door te laten gaan. na nog meer overleg gister en vandaag zijn ze er nu eindelijk uit.

annan heeft nog geen mededelingen gedaan over de inhoud van de overeenstemming, maar het is vrijwel zeker dat kibaki en odinga de macht gaan delen. daarvoor moet onder andere de grondwet worden aangepast; deze geeft op dit moment alle macht aan de president. een grondwetsvoorstel om een deel van die macht naar de minister-president over te brengen is nog steeds niet aangenomen. waarschijnlijk zal hier binnen korte tijd haast achter gezet worden.

koenders bedankt

wat is het toch een sympathieke, aardige en slimme man. bert koenders, minister van ontwikkelingssamenwerking, is in kenia (je bent tegenwoordig niet meer belangrijk als je niet in kenia bent) en heeft allerlei verstandige dingen gezegd. want bertje beseft dat 'het moeilijk zal zijn om het leven weer gezamenlijk op te pakken'. en hij is erg onder de indruk van de zojuist opgezette kampen in eldoret, alhoewel 'het altijd vreselijk is om in zo'n kamp te wonen'. zou je denken?

maar goed, zo'n man kan het ook niet helpen dat iemand dergelijke oneliners voor hem bedenkt. ondertussen geeft nederland nog eens een miljoen extra voor de noodhulp. dankjulliewel! dat is geld wat erg goed gebruikt wordt, want al de mensen die op de vlucht zijn geslagen, zitten nu in kampen (niet in de reeds bestaande vluchtelingenkampen) zonder eten, drinken, onderdak, medicatie.

en daarnaast nog meer goed nieuws: er is een deal tussen kibaki en odinga. althans, een deal waaruit verder gewerkt kan worden. er moet een regering komen waar beide partijen in vertegenwoordigd zijn. dat is dus een kleine aderlating voor kibaki, die tot vandaag volhield dat hij de rechtmatige winnaar van de verkiezingen is. hoe en wanneer deze regering gevormd moet worden, is nog onderwerp van bespreking. maar het is een vooruitgang!

--- update 11 februari
afgelopen zondag stond op de voorpagina van de daily nation (de volkskrant van kenia) een immens grote foto van niemand minder dan bert koenders die een klein keniaantje in zijn armen houdt. respect.

ontgroening

voor de komende twee weken zit ik vast in de kelder van het kantoor. iedere stagiaire moet door een ontgroening in de 'registry'. in deze kelder wordt er per asielzoeker / vluchteling een map bijhouden met daarin alle informatie, verzoeken, brieven en interviews. soms zijn dat hele dikke mappen, vooral als een vluchteling veel verzoeken heeft ingediend voor bescherming, geld, overplaatsing naar canada etc. in totaal zijn er bijna 100.000 mappen, dus zoveel vluchtelingen zijn in nairobi geregistreerd (de kampen houden hun eigen administratie bij, tel er nog maar 250.000 bij op voor het totale aantal in kenia aanwezige vluchtelingen).



dat zijn dus heel veel mappen, en natuurlijk zijn deze op een volstrekt onlogische manier geordend. wat ik moet doen is onder andere nieuwe documenten in al bestaande mappen stoppen, of mappen zoeken die de medewerkers van het kantoor nodig hebben. ik ben nu nog een beetje langzaam door de onlogischheid, maar ik lees ook veel van de informatie, vooral om te leren hoe het hier werkt. doorgaans word een mens daar niet vrolijk van: berichten over verkrachting, moord, vermissing, mishandeling. en vaak meerdere van deze zaken in 1 document.

de grootste sectie van mappen zijn van de ethiopiers, dat zijn bijna vijf gangpaden vol (erg smalle gangpaden, dikke mensen zouden ongetwijfeld vast komen te zitten). dan komen de vluchtelingen uit rwanda, maar er zijn er ook veel uit congo, sudan, burundi en erithrea. 1 kleine kast bevat de vluchtelingen die niet tot deze landen behoren: zoals een vluchteling uit namibie (even voor de mensen thuis: namibie ligt 3177 kilometer van nairobi, dat is ongeveer hetzelfde als van amsterdam naar egypte).

iedereen heeft altijd medelijden met de stagiaires die in registry moeten werken, het is namelijk echt vervelend werk. ik ben continu het mikpunt van grapjes van de andere stagiaires (bijvoorbeeld dat ze het plafond zo laag hebben gemaakt dat je jezelf uit ellende niet kunt ophangen), maar ze komen ook vaak even langs. dat, en mijn ipod (dankjulliewel, lieve lieve vrienden!), zorgen ervoor dat ik het de komende twee weken net ga redden, denk ik.

meer geweld

ik heb geen omfloerste titels meer voor mijn weblogjes, maar ben strait to the point: de afgelopen dagen laait het geweld weer op in kenia. gister is er een lid van het parlement doodgeschoten voor zijn huis; het was een aanhanger van odinga. niemand weet of dit een actie is van de aanhangers van kibaki of dat het een 'doodnormale' overval was, maar het heeft in elk geval de gemoederen weer danig in beweging gekregen. (geloof niet alles wat in de nederlandse media staat; er worden conclusies getrokken die helemaal niet zijn te staven.)

het kantoor gaat nu eerder dicht, zodat vooral de op het kantoor werkzame kenianen die in gevaarlijke wijken wonen op tijd thuis kunnen zijn. verder merk ik er niet zoveel van (heb geen rellende mensen gezien, gelukkig), behalve dat de kranten er vol mee staan en dat iedereen erover praat. voor de zekerheid heeft het kantoor voor alle unhcr-medewerkers een evacuatieplan opgesteld en worden adressen en telefoonnummers verzameld. voorlopig is het echter in onze wijken (zeg maar, amsterdam binnen de A10) rustig en gaat het normale leven verder.

papaya en matatu

een beetje bijgekomen, dat ben ik wel. viel gister om half tien in slaap, om vervolgens om half vijf gewekt te worden door een smsje en een haan die kraaide. half vijf vind ik geen goed tijdstip voor een haan om te kraaien (voor smsjes wel!). het ontbijt is van half acht tot negen: dat betekent dus dat ik om kwart voor negen naar beneden sprint om nog net op tijd wat naar binnen te kunnen stoppen. heel typisch: allerlei tropische vruchten lagen klaar om verorberd te worden (denk aan mango, papaya, ananas, sinaasappel, en dingen die ik niet kende).

als ik over straat loop voel ik me een enorme allochtoon; het is heel raar om een van de zeer weinige blanken te zijn. misschien dat ik morgen een burka aandoe; dat zou goed passen bij de moskee naast het gasthuis. de ochtendoproep van vijf uur heb ik nog niet gehoord, thank god (aan hem zal het waarschijnlijk niet liggen). er wordt ook veel getoeterd, maar of dat naar mij is of naar de auto's voor / achter / naast / soms onder is, is onduidelijk. er zijn hier erg veel kleine busjes voor personenvervoer, matatu's; mijn taxichauffeur vertelde me gister dat je niet wordt aangenomen bij een taxi-bedrijf als je chauffeur van zo'n matatu bent geweest

vlakbij het hostel is een groot winkelcentrum: sarit centre. de naam verwijst waarschijnlijk naar de grote hoeveelheid indisch mensen die hier werken en rondlopen. vandaag doe ik daar weer boodschappen (geen blikjes soep nu, in het gasthuis mag ik dat niet opwarmen, erg fijn), zit op internet en koop een telefoonkaart. ik heb nu dus ook een nummer hier! de eerste beller was de jongen uit de telefoonzaak die me de simkaart verkocht. beetje dubieus. morgen ga ik lunchen met twee andere stagiaires van unhcr, ik kijk daar heel erg naar uit (even ander contact dan de duitse nonnen in het gasthuis). toedeloe!


dit is de keniaanse lucht, vanuit het vliegtuig gemaakt. ik heb nog niks anders spannends, maar dat komt wel!

stopbordjes

ik ben er! het is ongelofelijk, en weet niet zo goed waar ik moet beginnen. vlak voor de landingsbaan vlogen we over een kudde antilopen (of geiten, maar ik denk graag dat het antilopen zijn). eenmaal in de taxi - met de koffers, een hoera voor heathrow - werd ik ontzettend gelukkig. nairobi is enorm kleurrijk, overal zijn bloemen en palmbomen, de mensen zijn enorm vriendelijk, het is enorm warm, enorm enorm enorm. niet dat ik heel veel mensen heb hier om mee te praten, maar als dat wel zou kunnen, dan zou ik toch een beetje stil worden van alles.

er zijn heel veel dingen die me opvallen. bijvoorbeeld dat ze in de supermarkt (heel groot, met hopen bananen, maar ook 23 verschillende soorten ketchup) geen stopbordjes bij de kassa hebben. je moet zelf goed in de gaten houden welke spullen van wie zijn. en zo nog honderd duizend dingen, teveel om op te noemen. ik ben een beetje uitgeput van alles, het afscheid, de vliegreis, de mooiheid van alles hier, dankbaar dat ik er ben, pffff. later meer.

storm

kenia staat erg in de belangstelling. is het niet vanwege de twee elkaar afmakende stammen, dan is het wel omdat een nederlandse journaliste en documentairemaker gevangen is genomen. ze werd verdacht van terrorisme; maar ja, wie niet. ze is nu weer vrij, en daar is ze blij om. storm / glas water.

mijn ticket is geboekt: donderdag 16.40 vlieg ik. helaas hebben beide laptops in ons huis het begeven, wat de communicatie in het begin wellicht wat moeilijker maakt. ik hoop dat ze bij de sisters of the precious blood internet hebben. vast wel toch? tenslotte, voor diegene die dat soort dingen wil weten: het weer in nairobi.

nespresso in nairobi

het is moeilijk om de situatie in kenia goed in te schatten. het is er nog steeds onrustig, maar de demonstraties lijken wel af te nemen. odinga ziet dat zelf ook, en heeft daarom opgeroepen tot een economische boycot in plaats van de demonstraties waar helaas nog steeds doden vallen. in nairobi zijn vooral de sloppenwijken erg onrustig, en dat merk je tevens in de rest van de stad. maar ook in nairobi lijkt het protest te verdampen.

het kan echter ieder moment weer gaan koken, dus het blijft allemaal onzeker. odinga heeft als oppositieleider flink wat macht in het parlement, met zijn mensen op belangrijke plekken. dat stabiliseert de boel een beetje wellicht. ik hoop daarnaast dat kofi annan snel weer beter is; door zware griep moest hij zijn bemiddelingspoging tussen kibaki en odinga een paar dagen uitstellen.

tot slot: misschien komt george clooney wel langs in nairobi, dan kan ik een espressootje met hem drinken.

ik ga!

hak! dat was de knoop. ik ga. ik ga! drie weken later dan gepland, maar desalniettemin, ik ga!

gister kreeg ik een mail van unhcr, dat ze mij graag wilden verwelkomen als ik mezelf er prettig bij voel om te gaan. welnu, daar heb ik gister goed over nagedacht, en ik heb met de nederlandse ambassade gesproken (die waarschijnlijk tot sint juttemis afraadt om te komen) en met wat mensen die nu in nairobi zijn of daar goed de weg kennen. op basis daarvan, en na het geheel nog eens overpeinsd te hebben met d, heb ik de knoop doorgehakt. ik ga!

volgende week donderdag, op dezelfde tijd als drie weken geleden. eerst naar londen, dan een nachtelijke vlucht naar nairobi. ik heb een kamer gereserveerd bij de sisters of the precious blood, en heb dan drie dagen om te acclimati-bijkomen alvorens op maandag aan het werk te gaan. eindelijk: ik ga!

nieuws

nieuws is nieuws ook al is het stom nieuws. en stom nieuws heb ik voor u! of, eigenlijk valt het wel mee, en is er helemaal geen nieuws. maar geen nieuws is ook nieuws.

een email van mijn stagebeleider in nairobi bevestigde mij wat ik al dongerbruinig vermoedde: dat ze het op het unhcr-kantoor t*ringdruk hebben, dat ze nu ook allerlei idp's te woord moeten staan, en dat ik dus nog even geduld moet hebben. geduld, of tålamod, zoals ze het in zweden zou zeggen; maar dat heb ik helemaal niet en daar houden ze mooi geen rekening mee! ik krijg pas bericht als ik kan reizen; eerder dan volgende week wordt dat niet (dat bericht, dus dan vertrek ik pas weer een paar dagen later).

wat vind u, liebe leser, is dit stom nieuws of niet?

62? eerder 6!

toen ik vroeger ruzie had mijn met zus, dan probeerde ik haar zo lang mogelijk niet aan te kijken, of op haar favoriete plek op de bank te gaan zitten. die tijden herleven als ik over het gedrag van odinga lees. vandaag kwam voor het eerst na de verkiezingen het parlement bijeen, en odinga weigerde kibaki aan te kijken. bovendien nam hij plaats in de regeringsbankjes, terwijl hij eigenlijk bij de oppositie had moeten zitten. een 62-jarige man dient zich een beetje te gedragen, anders weet ik ook niet meer waar het naartoe moet met deze wereld.

oekiboeki

alle zeilen worden nu bijgezet. vanmiddag gesproken met het verschrikkelijk lieve hoofd (m.) van het international office van mijn faculteit (waar ik in de zomer gewerkt heb voor het columbia summer program - ja, inderdaad, dé universiteit in new york). zij heeft een kennis, via het klaverjassen, die lobbyist is voor unhcr in nederland. oekiboekiwawa, volgen jullie het nog lieve lezers? nou, ze zou hem vanavond bellen om opheldering te vragen over de situatie in nairobi.

en ik mag morgen ook op het international office met unhcr in nairobi bellen, zodat ik zelf kan vragen hoe het er mee zit. ik hoop dat ik dan wat meer weet! ondertussen ben ik vandaag bezig geweest voor andere m., de professor internationaal vluchtelingenrecht waar ik studentassistent voor ben (nu wat langer dan verwacht, en ze kan me goed gebruiken). de hele dag artikelen zoeken over vluchtelingen stilt mijn honger naar aan het werk gaan niet echt. maar ach, het brengt brood op de plank, en dat, dat is ook belangrijk.

voor het karretje

en jawel, er zijn weer drie demonstraties aangekondigd door odinga. woensdag een grote in nairobi, donderdag en vrijdag in de rest van het land. die zullen vast weer worden afgelast, want demonstraties mogen niet echt nu, vindt kibaki. ik twijfel een beetje of deze demonstraties inderdaad door moeten gaan: enerzijds zal het misschien de frustraties onder de luo-bevolking doen afnemen, maar het kan ook de vlam in de pan zijn tot weer nieuwe onlusten. odinga zal echter niet wakker liggen van een dode meer of minder, vermoed ik.

maandag hoop ik weer iets te horen van unhcr; volgens een stagiaire gaat dan het kantoor weer open. het zal wel druk zijn, en ze zullen dus vast hun hoofd niet hebben bij een stagiaire die nog in nederland zit te wachten tot ze een ons weegt. daarnaast, het is weer afwachten hoe de demonstraties gaan verlopen, als ze gaan verlopen...

het valt me trouwens op dat de berichtgeving van de afgelopen vier, vijf dagen vooral gaat over de economische schade die de onrusten veroorzaken. zie hier tot slot een erg slecht item van nova (jammer...) over de situatie in de sloppenwijken, daar waar het conflict zich met name afspeelt.

eindelijk!

kofi annan gaat bemiddelen! mijn held, een groot bruggenbouwer en diplomaat, gaat met beide partijen praten in de hoop dat ze eruit komen. is ook wel nodig, nadat kibaki reeds allerlei ministers had benoemd van zijn eigen stam. odinga's partij mocht tot nog toe geen enkele minister leveren. 'er zijn nog wel wat plekken over', volgens kibaki, maar dat is dan vast de minister van ontwikkelingssamenwerking, van cultuur en van prachtwijken. ofzo.

ondertussen heb ik nog steeds geen nieuws van unhcr.

o to the a

het begint met een o en eindigt op een a. odinga! obama! het belangrijkste nieuws van de wereld heeft contact opgenomen met het belangrijkste nieuws uit mijn wereld: obama - geen introductie nodig, mag ik hopen - heeft eventjes met odinga gebeld omdat 'obama een keniaanse vader heeft'. maar waarom belt obama met de oppositieleider, en niet met kibaki? het lijkt mij dat je als aanstaande (ik geloof in de man) president van de us of a beter geen kant kan kiezen in een buitenlands conflict waar de troeven niet allemaal op tafel liggen. hoogst dubieus.

lisserbroek

het verbaast me dat de onrusten in kenia nog steeds als groot nieuws worden gebracht. vandaag waren weer twee pagina's van de nrc-next gewijd aan de verkiezingsnasleep; ook in andere kranten blijven artikelen verschijnen. normaal gesproken zakt nieuws over afrika na twee dagen weg om plaats te maken voor een brand in anloo of een botsing tegen een viaduct in lisserbroek.

er is dan ook niet zoveel ontwikkeling om te melden: de onrust is gezakt, kibaki en odinga ontmoeten elkaar waarschijnlijk deze week op aandringen van andere afrikaanse heersers en er wordt geruziëd over het aantal doden. ondertussen heeft het nederlandse ministerie van buitenlandse zaken haar reisadvies al een week niet aangepast, wat ik tamelijk slordig en onachtzaam vind. de site van het engelse ministerie wordt tenminste elke dag geupdate. die mensen werken voor hun geld!

--- update 14-1-08
die site wordt dus ook niet bijgehouden. lekker is dat. maar misschien is het adagium 'geen nieuws, goed nieuws' van pas...

hotel rwanda

zojuist sprak ik een andere stagaire via de mail. zij zit momenteel nog in de uk, maar gaat volgende week zaterdag terug; ze was met de kerst naar huis gegaan. haar inschatting is dat het dan weer prima te doen is (al zei ze wel iets over fingers crossed...). dit geeft hoop aan de burger.

die hoop zakt vervolgens weer in de schoenen als je de film hotel rwanda bekijkt, nu op nederland 3. een film over de burgeroorlog uit 1994 in rwanda tussen de hutu's en de tutsi's. de eerste 20 minuten zijn al verschrikkelijk, onmenselijk, ongelofelijk. dit is goede achtergrondinformatie over hoe mis het kan gaan tussen twee stammen in oost-afrika. ik kijk met tegenzin, maar vind dat ik dit moet zien. laten we in godsnaam hopen dat dit niet in kenia gaat plaats vinden.

give me hope

als je leven afhangt van het zien van rode auto's, dan zie je plots overal rode auto's. nu hangt mijn leven gelukkig nergens vanaf, maar ik wil wel heel graag zo snel mogelijk naar kenia. en dus zie ik overal nieuwsberichten dat het steeds rustiger wordt en de situatie in met name nairobi verbetert. zoals het bericht op ccn, dat stelt dat president kibaki een regering van nationale eenheid wil en dat zijn opponent odinga best bereid is tot onderhandelen.

zaterdag was het relatief rustig in nairobi en gingen mensen weer aan de slag met hun dagelijkse beslommeringen. via email had ik contact met een mevrouw waar ik wellicht kon logeren; haar man was jarig op 31 december, maar toen konden ze niet uit eten. gister weer wel. dit soort berichten klamp ik vast, in de hoop dat de ambassade ze ook leest.

ondertussen hebben de onrusten van de afgelopen week voor een hoop ellende gezorgd: niet alleen zijn er ruim 300 mensen overleden, ruim 250.000 mensen zijn gevlucht en nog velen anderen hebben geleden onder het uitgebarsten geweld. ook nederland heeft 1,5 miljoen euro aan noodhulp beloofd. dat is tenminste iets.

de ambassade

deze ochtend kreeg ik een mail van unhcr met de boodschap dat de veiligheidssituati in nairobi nog steeds niet op het niveau zit waarop gewoon gereisd kan worden. als ik nu toch zou gaan, dan zou ik nergens tegen verzekerd zijn (wat nogal vervelend is in afrika). ik moet dus wachten tot de nederlandse ambassade groen licht geeft om weer naar kenia te reizen. deze was er als de kippen bij met een negatief reisadvies, omdat ze niet zitten te wachten op een gewonde - laat staan een dode - nederlander: dat brengt een hoop gedoe met zich mee. het zal dus nog wel even duren voordat ik groen licht krijg.

ondertussen krijg ik veel goed bedoelde adviezen om toch vooral in nederland te blijven, of desnoods bij de unhcr in genève te gaan werken. maar als je ergens dood kan gaan, dan is het wel in genève van de verveling. maar goed, nairobi zit nog steeds als nummer 1 in mijn hoofd. wellicht dat een ander afrikaans land (vluchtelingen genoeg, zou je zeggen) ook tot de mogelijkheden behoort. ondertussen lijkt de onrust in nairobi iets af te nemen, onder andere door de grote aanwezigheid van de politie.

hup tutu

kenia wordt beheerst door de strijd tussen twee mannen: president kibaki en opponent odinga. de laatste is geen domme man, maar wel een machtspoliticus. hij is tot twee jaar terug continu van partij gewisseld om maar in het centrum van de macht te zitten. nu hij de hoogste beloning aan zijn neus voorbij ziet gaan, schat ik de kans niet zo hoog in dat hij dat zomaar laat gebeuren. maar ook kibaki is een oppertunist, ook hij veranderde van politieke partij toen hem dat uitkwam. de grote demonstratie vandaag door de orange democratic movement (de partij van odinga) werd door kibaki afgelast, maar zal dinsdag waarschijnlijk alsnog gehouden worden. als deze escaleert, zijn we nog verder van huis. (ik niet natuurlijk, want ik ben nog thuis.) laten we in godsnaam hopen dat desmond tutu de beide heren tot wijsheid kan brengen.