op de bank

morgen begint dat wat reeds drie weken geleden al had moeten beginnen, maar wat desalniettemin ongelofelijk eng en spannend is. sinds gisteravond heb ik een steentje in mijn buik, die naarmate de uren wegtikken de omvang van een zwerfkei begint aan te nemen. ik ben erg zenuwachtig, gespannen, opgewonden en nog meer van dat soort emoties. ik heb ook het idee dat ik nog lang niet klaar ben met de voorbereidingen, terwijl ik toch alleen nog maar mijn tas hoef in te pakken. laat ik dat nu maar eens gaan, dan kan ik de rest van de avond gewoon hangen op de bank.

niet jolijt

ik ben ziek en dat vind ik nergens voor nodig. maar toch is het zo. basically komt het hier op neer: ik drink iets en binnen een half uur heeft datzelfde vocht mij weer verlaten. via dezelfde weg. het perzikhapje van net vertoont hetzelfde vluchtgedrag. blijkbaar is mijn maag geen jolijte plek om te vertoeven.

ondanks mezelf, is het heerlijk om thuis ziek te zijn, in mijn eigen bed te liggen (naast d, ook ziek) en in mijn eigen wc over te geven. ik ben blij dat ik nog thuis ben. voor het eerst.

nederlandse zenuwen

wat doet een mens zodra hij plotsklaps vrije tijd heeft gekregen, tijd dat als een onverwachts cadeautje komt aanzeilen? wel, nederlanders schieten in de stress. althans, dat was de beoordeling van één van mijn servische vrienden. 'nothing disturbs dutch nerves as much as a sudden change in schedule...'

het is waar: ik heb een eigenaardig gevoel over me nu ik opeens tijd heb die ik niet had ingepland. ik studeer wat, schrijf wat aan een paar papers, lees veel boeken en volg het nieuws. en ik investeer in mijn sociale contacten; vanaf hedenavond heb ik iedere dag een afspraak. reuzegezellig, maar toch voelt het raar. had ik al gezegd dat ik weg wilde?

give me hope

als je leven afhangt van het zien van rode auto's, dan zie je plots overal rode auto's. nu hangt mijn leven gelukkig nergens vanaf, maar ik wil wel heel graag zo snel mogelijk naar kenia. en dus zie ik overal nieuwsberichten dat het steeds rustiger wordt en de situatie in met name nairobi verbetert. zoals het bericht op ccn, dat stelt dat president kibaki een regering van nationale eenheid wil en dat zijn opponent odinga best bereid is tot onderhandelen.

zaterdag was het relatief rustig in nairobi en gingen mensen weer aan de slag met hun dagelijkse beslommeringen. via email had ik contact met een mevrouw waar ik wellicht kon logeren; haar man was jarig op 31 december, maar toen konden ze niet uit eten. gister weer wel. dit soort berichten klamp ik vast, in de hoop dat de ambassade ze ook leest.

ondertussen hebben de onrusten van de afgelopen week voor een hoop ellende gezorgd: niet alleen zijn er ruim 300 mensen overleden, ruim 250.000 mensen zijn gevlucht en nog velen anderen hebben geleden onder het uitgebarsten geweld. ook nederland heeft 1,5 miljoen euro aan noodhulp beloofd. dat is tenminste iets.

logboek: het is donderdagnacht...

kwart over twaalf op donderdagnacht: als ik niet verstandig was geweest, zat ik nu in het vliegtuig ergens boven zuid-spanje. dan zou ik over zeven uur aankomen op het vliegveld van nairobi. en dan zou ik proberen een taxi te vinden die mij naar mijn hostel zou willen brengen (bij de sisters of the precious blood, is heel veilig volgens unhcr). maar niks van dat al: ik zit - ziek en wel, en wat dat betreft is het goed dat ik niet nu in een vliegtuig zit - op de bank in amsterdam naar één of ander suf programma te kijken.

het is tamelijk dubbel: ik baal ontzettend dat ik niet nu naar nairobi kan. maar ik vind het nog veel en veel erger dat het nu juist in kenia, een land dat als voorbeeld voor de rest van afrika kon dienen, uit de hand loopt. het zou zo fantastisch zijn geweest als deze verkiezingen goed waren gegaan, als het mogelijk zou zijn om gewone verkiezingen te houden op een continent waar de democratie zo wankel is. maar het is weer niet gelukt en dat is een ramp. een ramp voor de kenianen, maar ook voor de rest van afrika.

five days hollandia

ik begin steeds meer te beseffen dat ik bijna weg ben. van iedereen moet ik afscheid nemen, en waarschuwen aanhoren over hoe gevaarlijk nairobi is en hoe fantastisch new york. het is echt allemaal lief bedoeld, maar ik kan het nu even niet meer aanhoren. gelukkig ga ik morgen een week naar kopenhagen, alhoewel ik niet echt de rust in mijn lijf heb om niksig niks te doen in denemarken.

ik heb nooit stil gestaan bij de effecten van een half jaar weggaan, laat staan van anderhalf jaar. wat ik praktisch achterlaat hier zijn alleen mijn vrienden en kennissen. studeren en werken zal ik niet missen, want dat ga ik in nairobi ook doen. nu ben ik ook niet iemand die makkelijk vriendschappelijke contacten legt, dus ik vrees de eenzaamheid.

dat maakt het direct ook spannend en een uitdaging: ik kan niet terugvallen op het gebruikelijke biertje in de gaeper. dat is wel eens goed. time to grow up.