Evelien in Nairobi en New York

laatste bericht

2010-01-04T10:55:00.003-05:00

ai ai ai. dit is het laatste bericht hier. immers, de 540 dagen van buitenlandpret zijn voorbij.

wel zijn er 1461 nieuwe dagen aangebroken: de vier jaar die ik erover zal doen om te promoveren en waarbij ik tevens lid van de gemeenteraad van amsterdam ben. u kunt alle spannende zaken volgen op mijn nieuwe website http://evelienvanroemburg.wordpress.com/. hoera!

als archief blijft deze weblog mooi in de lucht. hartelijk dank voor het lezen ervan!

maxime en avigdor

2009-11-11T15:43:00.004-05:00

kijk ze nou toch samen staan.

maxime verhagen, die in de verte al zijn premierschap op hem ziet wachten, als die vermaledijde balkenende zijn landgenoten nou maar een plezier wil doen en naar europa vertrekt. en avigdor lieberman, die schaamtevol zijn blik op de grond richt omdat hij zijn arabische collegae in de knesset heeft vergeleken met nazi collaborateurs.

er is veel gezegd over deze ontmoeting. wat betekent dit officiële tête-à-tête tussen de twee ministers van buitenlandse zaken? heeft maxime de oren gewassen van zijn collega, heeft hij hem even goed de les gelezen - politiek correct als we zijn in nederland? of heeft juist avigdor tegen maxime gezegd dat die bezuiniging op personeel bij nederlandse ambassades echt niet door de beugel kan?

misschien hebben ze wel alleen maar thee met elkaar gedronken, onderwijl stilletjes knarsetandend denkend: 'hij heeft dezelfde kleren aan als ik! als we vrouwen waren geweest, was dit een serieuze modeflater geweest.'

wie zal het zeggen?

potje v

2009-11-08T15:56:00.003-05:00

groenlinks amsterdam heeft een clubje - vooral oudere heren, maar ook een enkele dame - die elkaar op onregelmatige basis op zondag ontmoeten in ofwel het rembrandt- danwel het oosterpark. twee of drie keer heb ik meegedaan, daarna vertrok ik voor 540 dagen (u wel bekend). maar vandaag, op de dag die begon met stralend blauwe hemel maar die om omstreeks 2pm (het moment dat wij elkaar zouden treffen) grauw, grijs en koud was, vandaag werd er weer gevoetbald.

van de p. was mee, niet alleen voor de rijm, maar ook omdat het me handig leek om enige versterking in te schakelen. het mocht niet baten. de 49e en 56e jarigen hakten ons in de pan, ondanks verwoede pogingen van mijn persoon om beide heren een aantal blessures toe te delen.

het werd 10-6, waarbij wij niet de thuispartij waren. hoe dan ook: van die 6 scoorde ik er wel 5, eentje vanuit stilstand waarbij ik de bal aannam op mijn rechterbovenbeen om vervolgens met mijn linkervoet te scoren. ziet u het voor u? het doelpunt was qua schoonheid vergelijkbaar met de goal van bergkamp tijdens de kwartfinale tegen argentinie op het wk 1998 (ik ken mijn pappenheimers).

enfin. mocht u op zondag in amsterdam zijn en u heeft zin in een potje voetbal met groenlinksers en een enkele niet-geallieerde (ik doel op van de p.) waarbij u vooral de kwaliteiten van de oudjes niet moet onderschatten: schroomt u niet om mee te doen!

de bij

2009-11-01T10:07:00.000-05:00

ik heb een nieuwe fiets. en man, wat ga ik nu hard. u moet weten, de ketting en het middenrif van mijn vorige fiets was dermate verguisd dat 'ie continu doortrapte. ieder klein heuveltje was een ware mont ventoux: halverwege kwam ik dus stil te staan. als resultaat moest ik iedere keer als er een brug aankwam afspringen en met de fiets aan de hand naar boven rennen. medefietsers lachten me vaak uit.

ook kon ik de versnellingen niet meer instellen, en mijn fiets had het wijze besluit genomen om dan maar op de zwaarste versnelling stil te blijven staan. niet alleen zorgde dat ervoor dat ik niemand nooit niet bij kon houden (d vond me dus bijzonder langzaam, terwijl ik van nature een snelle fietser ben), maar ook ontplofte mijn bovenbenen iedere keer en kwam ik heet en bezweet op de plek van bestemming aan.

ain't no more! voor mijn verjaardag kreeg ik namelijk een mooie zwart/gele fiets van d. ik noem hem ook wel 'de bij'. enfin, de bij dus, die heeft geen last van kettingen en middenriffen en versnellingen. ik en de bij gaan daarom razend hard, en opeens kom ik overal op tijd aan (dat ik altijd te laat kwam lag dus aan de fiets, dat u het even weet). het is de derde nieuwe fiets in korte tijd (ik kocht er ook eentje in nairobi en new york), maar de bij en ik zijn voorlopig het beste duo.

multiculti, c'est vrai

2009-10-25T08:41:00.002-04:00

die darmen van mij houden het nog geen week uit zonder broccoli en stamppot. iemand tips over hoe ik mijn ingewanden koest kan houden in hete, droge landen? enfin, inmiddels gaat het al weer hoor, maar in fes was het huilen met de pet op. dat kwam ook een beetje omdat ik nieuwe allstars had gekocht voor 10 euro, maar ze vervolgens was vergeten bij het restaurant waar ik ging eten. de volgende ochtend, toen ik mijn bus moest halen naar casablance, was het nog niet open: ach en wee!

but after hardship comes, well, smoothship. in casablanca aangekomen kende ik natuurlijk de weg, want daar was ik al eens drie uur ofzo geweest. het is altijd zo fijn ergens rond te lopen als je een beetje de weg kent: het scheelt echt enorm in de mate waarin je - al dan niet oprecht - aangeschoten wordt door mannen die je wel even willen begeleiden. over mannen in marokko schrijf ik binnenkort een stukje overigens.

vandaag ging ik, zo vlak voordat mijn vliegtuig vertrekt naar amsterdam, nog langs bij een project dat gesteund is door de gemeente amsterdam. een oud abattoir lag à la westergasfabriek in amsterdam totaal te verpieteren, toen een meneer hiero bedacht dat het wel mooi zou zijn als er een culturele plek van gemaakt zou worden. daarvoor werd de hulp in geroepen van adam en de mensen van de westergasfabriek die een soortgelijke transformatie heeft doorgemaakt.

ik zeg u: het is gelukt om er een enorm inspirerende omgeving van te maken. hoewel er nog veel gedaan moet worden, zijn delen van het complex omgevormd tot expositiehallen en in andere delen kunnen concerten worden gegeven. hier en daar hebben graffiti-artiesten de muren vermooid. tijdens mijn bezoek was net een lokale breakdancegroep aan het oefenen, waarvan één jongen me graag rondleidde. mooi initiatief; ik ben blij dat ik nog even een taxichauffeur veel te veel heb betaald om er heen te rijden.

fiets en thee, geen telefoon

2009-10-22T18:13:00.001-04:00

een ieder die ooit nog mijn keniaanse waterschoenen van 2 euro belachelijk maakt, krijgt diezelfde schoenen tegen zijn hoofd. man, wat zijn die dingen fijn. zeker als je met je fiets muurvast komt te zitten in de modder van een palmbomenplantage. het ging zo:

ik zat in een internetcafe het vorige berichtje te typen toen ik een beetje aan de praat raakte met de eigenaar. ik vertelde mijn plan om te gaan fietsen en brahim had nog een fiets staan. zo reed ik op een geleende fiets naar de todra gorges. daarvoor moest ik echter eerst een berg op, maar ervaren bergmountainbiker die ik ben draai ik daar mijn hand niet voor om (een stukje lopen en sleuren aan je fiets hoort gewoon bij de uitdaging). todra gorge = mooi, maar door de overload aan bussen zag ik bijna de gorge niet. de dag daarvoor, toen we met een gehuurd autootje de andere gorge hadden bezocht, was indrukwekkender.

echter, toen moest het leukste deel nog komen. omdat ik het niet zo zag zitten om weer diezelfde berg op en af te fietsen / duwen, ging ik onderlangs via de palmbomenplantage. daarvoor moest ik eerst een rivier over, waarbij ik geholpen werd door een alleraardigste berber die zelf een natte broek kreeg, maar mijn fiets droog aan de overkant bracht. daarna ging ik langs beekjes, over riviertjes, door modderstromen en via slingerpaadjes terug, maar niet zonder acht keer vast te zijn komen zitten in de modder (alhier waren de schoenen dus van groot gemakt), en minstens dertien keer te zijn verdwaald. ze hebben niet echt witte paddestoelen in de plantage die de weg wijzen, maar gelukkig waren er genoeg vrouwen die de was deden en jongetjes die dammetjes bouwden om me te helpen.

anyways, 's avonds pakte ik de bus om naar meknes en chefchaouen af te reizen. dat laatste dorpje ligt in de rif, waar veel nederlandse marokkanen vandaan komen. nu ben ik in fes, waar ik de amerikaan met wie ik in niger heb gereisd en die hier studeert kom bezoeken. fes is net als marrakesh erg toeristisch, zo zag ik net een groepje duitsers lopen met allemaal dezelfde kleur sjaal om. omg. daarnaast ben ik ook mijn telefoon verloren / is gestolen. tikkeltje onhandig, en ik ben er een beetje chagrijnig over omdat dat de eerste keer is dat ik iets kwijtraak op reis. nu ja. dan maar weer een kopje thee.

dagen zijn weken

2009-10-21T04:45:00.002-04:00

marokko voelt als thuis, dat is wat ik u kan zeggen. maar voordat ik daarover uitweidt, eerst een groot excuus aan de fans voor de lange afwezigheid. ik beloof beterschap.

goed, marokko dus. het lijkt al wel alsof ik hier twee weken ben, terwijl ik slechts zaterdagnacht met een hoop vertraging in casablanca aankwam. op zoek naar een taxi op het vliegveld liep ik een portier / bode van de gemeenteraad tegen het lijf, die bij zijn familie op vakantie ging. wereld = klein (en dat zou later ook nog blijken). casablanca is de stad zoals ze het beschrijven: vervuild, druk en dus i'm loving it. slapen, kaartje kopen voor bus, niet weten welke tijd het is, drie uur wachten en dan bijna alsnog de bus missen; ik vind dat men op vliegvelden folders moet uitdelen met de tijdsverschillen. dit is toch geen doen zo!

in elk geval, na casablanca kwam marrakesh, wat ik maar verschrikkelijk vond. er was nog net geen patatje van adje, maar verder is het een nederlandse enclave. couscous op het centrale plein was niet onaardig, maar het gesprek van de rotterdammers naast me over hun allergien had me echt bespaard kunnen blijven. de volgende dag ontsnapte ik derhalve zo snel mogelijk naar het atlasgebergte. in de bus zaten drie nederlanders heel nederlands te wezen, maar onaardig waren ze niet: samen met nog een zwitserse en een spanjaard charterden we op de plek van bestemming (ouarzazate) een taxi om een beetje in de buurt rond te rijden. ait benhaddou, zegt het u iets? een fantastisch mooie 'world heritage site', dat zou het u moeten zeggen. en wist u bijvoorbeeld dat de films 'the mummy' en 'gladiator' (maar ook 'lawrence of arabia') is opgenomen in ouarzazate?

nu ja, de wereld bleek wederom klein te zijn toen de spanjaard vertelde dat hij de buurman is van jan pijnenburg, de drummer van 'just do it'. jan organiseert intieme feestjes voor de buren waar hij drumsolo's geeft (ik heb ooit eens begrepen dat jan nooit echt een goede drummer was, maar misschien als je er wat sangria in giet dat het dan beter klinkt). vervolgens luisterden we de hele avond naar 'sinds een dag of twee' en 'nederwiet' (wist u ook dat er veel hasj is in marokko?).

de volgende dag - dat was dus gister - huurden we een auto en reden daarmee naar de gorges du dades, een vallei dat (die?) zo mooi is dat mijn fototoestel halverwege weigerden nog langer foto's te maken. fijn wel, zo'n autootje, want alleen liftend - geen openbaar vervoer - was ik er waarschijnlijk niet gekomen. 's avonds in tinhrir dronken we thee, aten we brochettes en rookten we wat met de eigenaar van de kashbah waar we zaten. ik zeg u: marokko is zo gek nog niet.

vandaag ga ik fietsen naar een andere vallei (mijn reisgezellen zijn naar de woestijn, maar die ken ik al uit timbuctu - heus niet natuurlijk, maar een mens dient keuzes te maken). ik hoop dat het me uitput, want vanavond neem ik de bus naar meknes om aldaar morgenochtend te arriveren. kriskras door marokko, ik doe het in een handomdraai. enfin, dit is het voor nu, want om nu midden op de hete dag een beetje door een stoffige vallei te fietsen - ce n'est pas un bon idée! (oh god, mijn frans is zo verschrikkelijk - ik ben blij dat ik het land nog niet ben uitgegooid.)

niger en nigeria

2009-08-20T05:17:00.002-04:00

ik leef nog hoor. in benin en later ook niger - want uiteindelijk kregen we onze visa en bereikten we niamey - was internettoegang niet opportuun. de enige keer dat er een werkende computer met gratis internet voor me stond, koos ik ervoor om in het zwembad te blijven liggen. niamey was warm, en het zwembad bracht enige verkoeling. maar het spijt me dat ik vooral de oudere dames onder u schrik heb aangejaagd.

terug naar niger vanuit benin was weer een lange reis, maar de busrit legde ik af met de twee reisgenoten s (amerikaan) en a (burkinabé). dat scheelde erg in de verveling. in niamey hebben we vooral rondgereden in taxi's, kunst gekocht (want s en a hebben een kunsthandeltje in ghana) en gezwommen in de zwembaden van dure hotels. daar heb ik gewerkt aan mijn backward flip - ik kan u zeggen dat het erg tegennatuurlijk is om achterwaarts met het hoofd eerst in het water te springen.

in elk geval, na een paar dagen intense hitte in niamey (wat een onzinnig gedoe hier in nederland met dat weeralarm) moest ik terug naar lagos om daar mijn vliegtuig te halen. s en a reisden dezelfde dag terug naar ghana. noord-nigeria, waar een mens doorheen moet als hij in zuid-nigeria wil aankomen, was niet onrustig meer: het leger had alles onder controle, zo werd er gezegd. weinig merkte ik van de gevechten die twee weken eerder ruim 600 mensen het leefden kostte. jos vooral is een mooie stad, waar ik echter tot op het bot natregende (dat had deels te maken met het feit dat mijn motorchauffeur niet genoeg gas in zijn motor had zitten). na jos kwam lagos, waar ik weer werd opgewacht door mijn eerdere gastheer. 's avonds stapte ik op het vliegtuig, en de volgende dag was ik in londen vanwaar ik - lekker goedkoop, argh! - met de bus naar amsterdam terug ging.

en toen was ik weer thuis, min of meer heelhuids.

cotonou

2009-08-04T05:26:00.002-04:00

kennen jullie het verhaal van dat meisje dat naar niger ging? ja, die ging niet. of althans, tien stappen over de grens met niger, maar verder kwam het niet. vanuit burkina faso kocht ik een busticket om naar niamey te gaan, en ik gokte erop om aan de grens een visum te kunnen kopen. de grensmeneer pakte mijn paspoort, bladerde erin en gaf het na een uur terug. désolé. het is niet zo goed als een douanemeneer dat zegt. bienvenue, bon voyage, au revoir; dat zijn goede dingen. désolé, quid non.

het was onmogelijk om een visum aan de grens te kopen, dus ik moest terug naar ouagadougou om daar bij de consul van niger er eentje aan te vragen. echter, het consulaat was gesloten voor twee weken, dus toen besloot ik maar naar cotonou, de officieuze hoofdstad van benin, te gaan om daar het visum aan te vragen. met mij werden ook drie amerikaanse jongens geweigerd, en daarmee ging ik toen maar reizen. we stopten halverwege in fada n'gourma in burkina om te overnachten, en daar was net een muziekfestival aan de gang, wat vet leuk was. na een busrit van 24 uur met een grote bus die na drie uur pech kreeg en twee kleine busjes waarin ik bijna dood ging kwamen we in cotonou.

daar ben ik nu, dus. ook hier is de ambassade van niger dicht (désolé) vanwege onafhankelijkheidsdag. bovendien ben ik mijn paspoort toch twee dagen kwijt aan de immigratiedienst van benin, want aan de grens waren de visa op en dus moet ik die nu hier kopen. enfin, een beetje relaxen aan het strand, pizza eten en engels praten met de amerikanen is wel fijn na zoveel bus en mais en frans. morgen ga ik naar lagos, en dan ga ik daar maar kijken of ik een visum voor niger kan krijgen. to be continued.

niamey demain

2009-07-31T12:18:00.002-04:00

wat zonde toch dat ik uit timbuktu moest vertrekken; ik had het er echt heel leuk. de weg naar niamey voerde mij door de sahel terug naar mopti, met een gestrande dag in een klein kutplaatsje bij de malinese grens alwaar de bus naar burkina faso de volgende dag om 6u wou vertrekken. quid non. om half vier reden we weg. ondertussen leerde ik thee zetten op z'n tuaregs en verbond ik een mevrouw met een beenwond; driewerf hoera voor mijn nog nooit gebruikte verbandkitje. nu ben ik weer in ouagadougou om een dag wat onderhoudswerkzaamheden te plegen (goed eten, degelijk slapen, kleren wassen, fototoestel laten maken, buskaartje niamey kopen). morgen dus naar niger.

maar dan: na niger komt nigeria. niet per se omdat ik zo graag door schietpartijen reis, maar omdat mijn vliegtuig uit lagos vertrekt. (overigens wilde ik ook graag naar kano en bauchi, maar dat lijkt nu niet meer zo oppertuun.) volgens de ambassade kan ik nog steeds wel veilig door het noord-westen reizen, dus dat ga ik dan maar doen. maar eerst nog een week in zuid-niger! inshallah.

timbuktu

2009-07-27T07:14:00.002-04:00

hebben jullie dat ook wel eens, dat je kameel een afwijking heeft naar links?

vanochtend struinde ik drie uur door de woestijn met bovengenoemde kameel (die ik de afgelopen twee dagen heb leren te berijden: hocha! hocha!) om weer in timbuktu (of tombouctou, voor de fransozen onder u) aan te komen.

timbuktu. het bestaat. vrijdag reed ik in een 4wd acht uur door de woestijn om er te komen, en het was de moeite waard. het stadje op zich is niet zo indrukwekkend: windige straatjes, heel veel afval overal en alles bedekt met zand. de historie is echter bijzonder, want in de 14e en 15e eeuw was dit de navel van de handel door west-afrika. zout kwam uit het noorden, goud en slaven uit het zuiden. timbuktu was ook het centrum van de islamitische leer - in de 15e eeuw was één op de vier inwoners een student. de koran, maar ook algebra, geschiedenis en astronomie werden onderwezen in de universiteit van timbuktu.

toen de portugezen (meen ik, het kunnen ook de spanjaarden zijn geweest) eenmaal de zee-route rond afrika hadden gevonden, raakte timbuctu in verval. vandaag is het echter nog steeds de plek waar karavanen met zout aankomen; de zoutslobs worden vervolgens over de niger naar het zuiden verscheept. voor toeristen is vooral de bibliotheek met de oude manuscripten erg interessant; 3000 islamitische boeken over eerder genoemde onderwerpen. ook leuk voor toeristen: een paar dagen bij een tuaregfamilie in de woestijn.

het is zwaar, zeker als je buikgriep krijgt. het is heet, vooral tussen 11u en 4u. het is oncomfortabel, want geen water om jezelf schoon te houden en je bed is een rieten matje onder de sterren. maar het is ook fantastisch mooi, want de hemel is zo helder, de familie zeer gastvrij en het woestijnleven interessant. we maakten tochtjes door de woestijn (naar hoge duinen, waar helaas mijn camera het begaf, zand in lens denk ik), naar de pomp (diep!) en gewoon zo la la la op de kameel. die is helemaal niet moeilijk te berijden, maar als ze een boer laten dan val je bijna van zijn rug van de stank.

enfin. ik ben nu dus weer in timbuktu terug, waar ik vanavond ga dansen met ali - een student geneeskunde die me de hele tijd rondrijdt op zijn scooter. morgen hopsa naar niger via burkina faso, want de weg via gao in het oosten van mali is te gevaarlijk volgens zowel de nederlandse ambassade in ouagadougou als de mensen hier. hopelijk ben ik daar dan donderdag. hocha!

mopti

2009-07-23T09:08:00.002-04:00

kennen jullie het verhaal van die boot die naar timbuktu gaat? ja, die ging niet.

gisternacht kwam ik om 2 uur aan in een stadje vlakbij mopti - een havenstad aan de rivier de niger. dat was op zich al arelaxed, want ik ken de weg hier niet zo goed. echt jammer werd het toen de man die mij uiteindelijk naar een hostel bracht vertelde dat er te weinig water in de niger is om naar timbuktu te varen. verdorie! daar had ik me nou zo op verheugd. vanochtend ging ik bij de rivier kijken, en hij staat inderdaad niet zo hoog. nog steeds wel indrukwekkend overigens, zo'n grijsgroene rivier door een woestijnlandschap.

maar goed. omdat ik nog steeds wel echt naar timbuktu wil, ga ik vanavond met een bus die richting op, en dan hopelijk morgen met een andere bus kom ik daar dan aan. c'est comme ça.

ondertussen is mopti bloedheet en erg toeristisch. ik at net een broodje bij een patisserie toen twee belgen binnenkwamen. diezelfde belgen kwam ik ook al tegen op de grens van togo en burkina faso; ze rijden op de moter van hier naar daar, wat best aardig is want dan hoef je niet de hele tijd op de bus te wachten. wel vervelend als je band lek is. nu ja. ik ga de hitte weer in. bootje baden in de niger, denk ik.

leeswijzer

2009-07-21T15:24:00.001-04:00

leest u alstublieft eerst bobo, dan lagos, en dan benin. het is voor uw eigen gemak.

benin

2009-07-21T14:18:00.002-04:00

ik heb een beetje een hekel aan van die mensen die in één keer acht berichtjes plaatsen. sorry. maar ik heb nu tijd, en ik heb nu internet, en de stroom viel nog maar één keertje uit. in lagos wa er eigenlijk nooit stroom; daar leefde ik of in het donker of op een generator. volgens gastheer collins kwam de stroomuitval door de enorm corrupte regering (want aan olie geen gebrek in nigeria). dat barack obama naar ghana ging vorige week, en niet naar nigeria, had daar veel mee te maken. de nigerianen die ik erover sprak waren daar overigens best boos over.

die regering zorgt trouwens ook niet voor goede wegen; het was een verademing om de grens met benin over te steken - geen gehobbel en geklots meer. in benin bezocht ik porto novo - de in naam hoofdstad (maar cotonou, meer naar het westen, is de eigenlijke hoofdstad) - en ouidah. in porto novo liet ik mijn haar weer invlechten (das handig tijdens het reizen, maar niet zo mooi, dus ik heb een doek op mijn hoofd de hele tijd) en liep ik veel rond. omdat ik het frans niet geweldig machtig ben, is communiceren in al deze francophone landen die zo makkelijk, maar ik red me steeds beter.

in ouidah bezocht ik het museum dat uitgebreid in ging op het slavernij verleden van benin. enorme hoeveelheden benianen (?) werden door de portugezen, maar ook de nederlanders, naar brazilie verscheept, waar ze als slaaf werden verkocht. ze brachten hun muziek en gewoontes mee, en later ook weer mee terug naar benin toen de slavernij rond 1850 werd afgeschaft, maar nu met braziliaanse invloeden. erg interessant. één van de musea had ook een nieuwe collectie, waar de gids me trots rondleidde. het waren ruimtes met foto's van alle schurken uit de tweede wereldoorlog (en een verdwaalde mahatma ghandi), een kamer met alle afrikaanse regeringsleiders van 20 jaar geleden, en een kamer met foto's van bekende afro-amerikanen. hmmm, dacht ik over deze collectie.

welnu, na benin ging ik naar lomé, de hoofdstad van togo. echter, omdat de stroom nu drie keer is uitgevallen (heeft iets te maken met het regenseizoen) geef ik er de brui aan. u houdt nog tegoed: mijn zoektocht in lomé naar een bank die mijn mastercard accepteerde (de clou is: niet gevonden), mijn bezoek aan een shellkantoor in de haven van lomé (werkbezoekje, wie weet kan ik het declareren), het walhalla van de pizza, een bustocht naar ouagadougou (hoofdstad burkina faso) en mijn verblijf aldaar. ajeto voor nu, en bedenk: wat er ook gebeurt, c'est comme ça!

lagos

2009-07-21T13:42:00.002-04:00

maar het begon dus in lagos. door jan en alleman was ik gewaarschuwd voor deze stad, en zelfs eenmaal in de lijn voor de douane op het vliegveld vroeg een andere nederlander aan me (ze zijn potverdrie overal!) waarom ik in godsnaam op vakantie ga naar nigeria. ik was de eerste toerist die hij tegenkwam; de rest van de la blanche (dat wordt naar me geroepen hiero) mensen waren allemaal zakenmannen (geen enkele vrouw) - genoemde nederlander werkte zelf voor heineken.

een vriend van een oud-collega van african services had beloofd me op te halen van het vliegveld; deze man deed niet alleen dat, maar huisvestte mij ook voor de twee dagen daarna, betaalde mijn eten en reed me overal heen. enigszins bezwaar maken zette geen zoden aan de dijk: ik was zijn 'project'. deze man had een eigen bedrijf in het drukken en vouwen van doosjes voor medicijnen, en daar verbleef ik een dag. de mannen bedienden de zware drukpersen, de vrouwen vouwden handmatig al die doosjes met een dot lijm op hun wijsvinger. na dat een poosje aangekeken te hebben ging ik ook maar aan de slag; hoewel ik lang niet zo snel was als zij, ging het toch best rap. maar om dit nu dag in, dag uit te doen, pfff.

met collins, de eigenaar dus, ging ik tussen de middag ergens eten. de dag daarvoor had hij mij al pepesoup voorgeschoteld, waarvan de tranen nog steeds in mijn ogen staan - het was nogal heet. de lunch nu was anderszins om van te huilen: de boel was heel slijmerig, en er dreef een oog in. althans, daar leek het op. collins had me net die morgen uitvoerig uitgelegd hoe erg hij verspilling van eten vond, dus er was nogal veel sociale druk om mijn kom leeg te eten. ik had het er niet makkelijk mee, en dat oog heb ik geprobeerd niet aan te kijken. [rilling loopt weer over rug]

de volgende dag vertrok ik uit lagos. als u een causaal verband vermoed dan is dat voor uw eigen rekening.

bobo

2009-07-21T13:17:00.003-04:00

al maanden roep ik dat mijn in kenia gekochte plastic schoentjes héél handig zijn in het regenseizoen. dat blijkt waar te zijn. bobo-dioulasso, de tweede stad in burkina faso, is momenteel nogal nat, en derhalve mijn voeten ook; maar dat maakt dus niks uit! los van het feit dat ik straks vast gangreen aan mijn tenen ontwikkel (rondlopen in natte schoenen lijkt me niet voortvarend voor de voeten) is het fijn om dergelijke vermoedens bevestigd te zien krijgen.

enfin, burkina faso dus. om hier te komen heb ik al wat andere landen gezien, waarvan ik graag verslag had uitgebracht als ik 1) tijd had om een computer te vinden en 2) een computer kon vinden. snapt u hem nog? het punt is, i have a train to catch. of eigenlijk een boot, en wel die overmorgen in mopti (mali) die me naar tombouctou (timbuktu, u weet wel, uit de donald duck) zal brengen. die boot gaat maar eens per week, volgens mijn 8 jaar oude lonely planet.

en derhalve haast ik mij naar mopti. om daar te komen ging ik door nigeria, benin, togo en nu dus burkina faso. overigens valt het haasten wel mee hoor: ik ben overal een dag of twee en dan neem ik weer de bus naar het volgende plaatsje. nu ben ik dus is bobo, alwaar ik in het internetcafé waar ik thans verblijf een nederlander tegen het lijf loop (hij leek zo op een nederlander - sandalen, beige broek van die zakken aan de zijkant, brilletje met touwtjes eraan - dat ik hem aansprak, en jawel hoor). enfin.

chloor!

2009-07-11T18:12:00.003-04:00

hier volgen wat tips en trucs voor de oplettende en voorbereide reiziger; omdat ik nooit te beroerd ben om deze wetenswaardigheden met u te delen.

1. denk nooit, zo laat op de avond voordat u weggaat: laat ik mijn ipod eens synchroniseren. voor je het weet heb je er nog maar 8 nummers op staan. (ziet u ze al, die 36 uur in de bus met 'vrouwen aan de macht' van stef bos op de repeat?) [gelukkig kon ik na veel vijven en zessen weer nieuwe nummers op mijn ipod zetten, maar het leverde een klein beetje gevloek op. een klein beetje maar.]

2. pak uw tas nooit de nacht voordat de reis begint in. het zou zo maar kunnen dat die rugzak, die onder het bed ligt, is volgeplast door de alleraardigste huiskat. nu kan het dan wel weer opgedroogd zijn, maar de geur blijft wel lekker hangen. [ik besef me net dat mijn hele hebben en houwen over twee dagen ook zo ruikt, want dat zit straks 24u in die tas. lekker.]

3. maak eerst een goede inventarisatie van handige spullen die u al heeft voordat u nieuwe spullen aanschaft. aan twee geheime paspoorthouders heeft u gewoon niet zoveel. bovendien zou het zo maar kunnen dat in die oude houder nog een bankpas zit die u al een jaar kwijt was.

goed. morgen met de bus naar londen, en dan hupsa met het vliegtuig naar lagos. ik hoop dat ik dat vliegtuig in kom (zie nr. 2).

rip schoen

2009-07-10T07:07:00.003-04:00

vorig jaar herfst werd mijn rechtersok telkens nat. nu regent het tamelijk vaak in new york, met het is toch echt niet de bedoeling dat de onderkant van je sok nat wordt. een poosje probeerde ik het nog te negeren, maar soppende sokken zijn tamelijk vervelend. toen ik eenmaal de moed had verzameld om te kijken wat er aan de hand was, bleek dat er een groot gat in mijn rechter-allstar zat. nu ben ik nogal gehecht aan mijn all-stars, en dus liet ik er een nieuw zooltje onder zetten. maar nu, nu er wéér een gat in de (extra) zool zit (en bovendien de zijkant helemaal kapot is), nu zal ik ze toch echt op straat moeten zetten.

zo jammer, want ik had ze graag nigeria laten zien. ze hebben immers ook door het regenwoud in rwanda, over de boulevard van bujumbura, langs het victoriameer in kampala, en in het zand van zanzibar gelopen. maar nu dien ik mijn reis in west-afrika met mijn andere all-stars te maken, en dat voelt als verraad.

maar goed, die reis dus. drie keer moest ik ervoor op en neer naar den haag om een visum voor nigeria te krijgen. de eerste keer had ik niet de goede documenten uitgeprint (maar dat mocht ik toen bij lukrake mensen in een villa die naast de ambassade stond doen: wat een vriendelijke mensen daar in den haag), de tweede keer had ik geen multiple entry gekregen (anders kom ik het land niet meer), maar de derde keer was het toch gelukt. ik ben weer helemaal getraind in vriendelijk lachen en geduldigheid.

zondag vertrek ik, dus toedeloe voor nu! volgende blog uit lagos, hoop ik.

tegen!

2009-07-02T14:20:00.002-04:00

zo, ik heb even een verschil gemaakt voor de amsterdammer. zonder een woord te zeggen heb ik toch een motie en een amendement aangenomen weten te krijgen. voor de outsider: tijdens de eerste speech in de gemeenteraad dient een nieuw raadslid niet onderbroken te worden door haar collega-raadsleden. dat is prettig als het onderwerp waar je over spreekt enigszins controversieel is. dat is ook precies de reden dat ik mijn maidenspeech niet over de afvalstoffenverordening wilde doen.

derhalve nam groenlinkscollega marco de goede in beide zaken het woord. en beide werden mooi met algemene stemmen aangenomen. de eerste zei dat radiostation fun-x door de rijksoverheid moet worden betaald - en dus niet door amsterdam, het is immers een landelijke (populaire) zender geworden - en de tweede zei dat stadjutten moet worden toegestaan. razend belangrijke onderpen, waarbij de rest van de raadsvergadering in het niet vielen.

'die rest' ging dan om de voorjaarsnota (voornemens tot bezuiniging die deels door de raad weer zijn teruggedraaid), de inrichting van het postcodegebied 1012 (de wallen) en de noord-zuidlijn (of we daar al dan niet met doorgaan). na het behandelen van al deze onderwerpen is het inmiddels donderdagavond negen uur, en zitten we al zo'n 12 uur te vergaderen (woensdag en donderdag). vanavond wordt het laat, maar vanwege de wijn net bij het avondeten is de stemming in de raadszaal tamelijk jolijt. even opletten nu weer, want er wordt weer gestemd. voor!

laatste vergadering van de gemeenteraad te amsterdam voor het reces

2009-07-01T17:33:00.001-04:00

gehoord in de koffiekamer van het gemeentehuis, ene raadslid tegen het andere raadslid:

'houd je dat nog vol, zo'n sensation white? vroeger deed ik dat op een pilletje, maar dat durf ik nu als raadslid niet meer.'

verder nog zo wat observaties tijdens de vergadering van de gemeenteraad:

er zijn nu drie raadsleden die hun linkerarm in het gips hebben. is het een complot?
de pot met snoep van de vvd is aan het eind van de avond leeg. jammer, want er zaten koetjesrepen in.
de collegeleden zijn uitermate kleurrijk gekleed: vos in het geel, van poelgeest in het paars, gehrels in het rood. wat een feest.
en tot slot: ik zit in de buitenste ring en heb dus goed zicht op de haardracht van mijn mederaadsleden die voor me zitten. wat blijkt: er is geen enkele roodharige in de raad. schande.

morgen wat inhoudelijke observaties.

mj

2009-06-28T16:54:00.004-04:00

in 1997 kocht ik mijn eerste bandje, in de free recordshop op de nassaustraat. in 1998 schafte mijn ouders een cd-speler aan, een week later kocht ik mijn eerste cd voor 60 gulden. ik heb het bonnetje nog heel lang in mijn portemonnee bewaard, als aandenken aan mijn eerste stappen in de wereld van de muziek.

beide aankopen kwamen ten goede aan michael jackson: het bandje was blood on the dancefloor en de cd was history. sindsdien heb ik alle solo-cd's van mj gekocht, had ik een t-shirt van hem (twee keer in geslapen, geloof ik), kreeg ik een boek met plaatjes van hem van mijn beste vriendin op de middelbare school, heb ik moonwalker gelezen en zat ik op vrijdagavond 9 mei 1997 gespannen voor de tv toen ghost uitkwam.

to state the obvious: de laatste jaren ging het niet zo goed meer met michael jackson. toch ben ik een klein beetje verdrietig dat hij nu dood is, want nou ja, ik vond zijn muziek erg goed, en mj vond ik een bijzonder persoon. bla bla over al zijn excentrikiteit, maar dat deed niks af aan zijn bijdrage aan de popcultuur. dus. ik draai nog maar eens wanna be starting something. jammer hoor.

gevonden voorwerp

2009-06-24T12:26:00.003-04:00

het weekend bracht ik door in de provincie. hoewel nederland groter is dan slechts het hoofdstedelijke, was ik toch dolblij dat ik maandagmiddag weer op amsterdamse grond stond. ik wil graag van mijn sokken worden gereden door een onstuimige fietser, ik verlang naar de weeige geur van wiet die mijn neus indrijft als ik langs een coffeeshop loop, god ja, ik miste zelfs de open wonden in de stad die al dan niet ooit een metrostation zullen herbergen.

toch heeft ook de provincie zo haar charme. al lopend door hengelo kochten d en ik een softijsje met discodip bij snackbar marcel. d kwam daar vroeger al, en herkende de eigenaar zelfs als diegene die achter de frituur stond. enfin, al betalend had ik mijn handen vol aan de dip die begon te druipen en ondertussen stond d alweer buiten te dralen.

we waren goed en wel een flink aantal minuten onderweg - met in de hand nog steeds de laatste resten van ons ijsje - toen er plots een fietser naast ons opdook. man, middelbare leeftijd, snor, fietstassen. hij begon een praatje, d dacht dat het een schaakvriend van weleer was, ik vermoedde dat de dorpsgek ons had gespot. ik stond al op het punt om ´scheer je weg, landloper!´ te roepen, toen hij een rode portemonnee tevoorschijn haalde. mijn rode portemonnee, wel te verstaan. met het schaamrood op mijn kaken bedankte ik eigenaar marcel wel vier keer omdat hij zo vriendelijk was geweest ons na te fietsen.

de provincie. eerlijk zijn ze er wel.

debat

2009-06-18T12:11:00.002-04:00

het leven in nederland is precies wat je ervan verwacht. de woonkamer hangt continu vol met drogende was, de kat is inmiddels weer weggelopen (en wordt ongetwijfeld teruggevonden), de wethouder heeft het moeilijk en ik ben al twee keer nat geworden van de regen.

waar ik nou zo naar verlang is het drinken van bier uit fles in een park met een muziekje op de achtergrond en een kleedje met broodjes en aioli ofzo. en dat dan in combinatie met wat fijne vrienden en eventueel een bordspel. holladiejee!

maar goed, het werk roept. eergister diende ik een bijdrage te leveren in de commissie kunst en sport over de rol tussen de politiek en kunst, en vandaag moest ik naar een debat van de asva over studentenhuisvesting in achterstandswijken (daar was ik opvulling voor een vvd-raadslid die niet kon / wilde: nou, wij van groenlinks willen altijd wel!).

dus en derhalve: het kleedje laat nog op zich wachten. maar de eerste de beste keer dat de zon begint te schijnen, hang ik de debatten aan de wilgen en ben ik hupsa in het westerpark. ik ben gekke henkie tenslotte niet.

fiets 2.0

2009-06-13T16:11:00.004-04:00

in wat voor een ongeinteresseerde stad ben ik in hemelsnaam beland? ik sta vandaag bijna een uur met een grote ijzerzaag de ketting van mijn fiets los te zagen, en niemand die even komt informeren of dat nou wel de bedoeling is. zelfs de politie-auto die door de straat kwam rollen keek niet op of om. en ik had nog wel mijn oude lekker-klussen-ik-bedoel-opruimen-ik-bedoel-veel-te-veel-op-de-bank-hangen-en-eo-jongerendag-kijken-kleren (in godsnaam!) aan.

het mag uberhaupt een wonder heten dat mijn fiets er nog stond. een jaar geleden gaf ik mijn sleuteltjes aan e die echter niet wist om welke fiets het ging. enfin, een jaar later en een paar sleuteltjes minder (want kwijt) stond 'ie toch nog precies op de plek waar ik 'm had achtergelaten, slechts met twee lekke banden en een roestige ketting waar ik dus geen sleuteltjes meer van had. een lamme hand en een half-afgezaagde duim verder heb ik mijn fiets weer teruggewonnen van de elementen. ha!

doordrukken

2009-06-11T11:30:00.003-04:00

ik zal bij dezen beloven dat minder dan de helft van mijn blogjes over amsterdamse politiek zullen gaan. ik begrijp ook wel dat niet iedereen daarop zit te wachten, en ik wil mijn trouwe fanbasis natuurlijk niet opeens van me afschudden. dat neemt niet weg dat ik toch nog even iets ga zeggen over de gemeenteraadsvergadering van vandaag (en gister).

ten eerste: hij duurt bij elkaar 16 uur. dat is niet kort. neemt niet weg dat er in die uren wel allerlei belangrijke beslissingen doorheen gepompt worden. zo zijn er van de 14 stadsdelen nog maar 7 over (hoera! en nee, we hebben niet 7 stadsdelen afgestoten; er gaat gefuseerd worden), is de stad bijna 900 miljoen rijker vanwege de verkoop van haar aandelen in nuon (daar kan goed het zwarte noord/zuidlijn gat mee gevuld worden), en heeft het college ruimschoots een (werkelijk belachelijke) motie van afkeuring - enkel gesteund door de vvd en het cda - overleefd.

leermomentje van de dag: democracy is a bitch. leermeester: de vvd woordvoerder die klaagde dat de beslissingen in de gemeenteraad er 'democratisch worden doorgedrukt' als alleen de (in meerderheid zijnde) coalitie voor een plan stemt. tip van de dag: zorg dat je deel uitmaakt van de coalitie.

en hopla, de raad in

2009-06-10T15:25:00.004-04:00

nog geen 48 uur in amsterdam en ik zit al in de gemeenteraad te luisteren naar een debat over het samenvoegen van de stadsdelen. vandaag nam judith sargentini afscheid (nu kan ze echt afreizen naar het europarlement) en kon ik dus geinstalleerd worden als nieuw lid van de raad. neus in boter, want vandaag wordt besloten over het doen terugdringen van de 14 amsterdamse stadsdelen naar 7 stuks. de publieke tribune zit vol stadsdeelbestuurders wiens banen straks niet meer bestaan. aangename dynamiek levert dat op.

mocht u denken: moet je niet opletten tijdens het debat in plaats van stukjes op je blog te tikken, weest u dan gerust. de vergadering word om de haverklap geschorst omdat er moties moeten worden uitgeprint en antwoorden van het college moeten worden voorbereid. overigens zit de halve raad continu de krant te lezen, te twitteren, of de email bij te werken.

het is gek om hier opeens als lid te zitten en mee te stemmen over belangrijke besluiten. naast de gekheid is het echter ook een enorme eer, en derhalve ga ik mijn uiterste best doen om nog negen maanden (immers, verkiezingen zijn weer in maart 2010) een puike groenlinksvertegenwoordiger te zijn.

wat daarbij niet helpt is dat mijn ogen met enige regelmatig dicht vallen. niet door het debat, dat is namelijk echt interessant. nee, het is mijn jetlag die me straks onder tafel doet schuiven, vrees ik. kan ik dat al maken: een beetje op mijn armen liggen snurken tijdens mijn eerste raadsvergadering? ik pop er nog maar een colaatje in, wellicht dat ik met die caffeine zonder kleerscheuren het eind van de avond haal.

dat zit er ook weer op

2009-06-07T18:03:00.003-04:00

new york is de stad van eerste keren. nog nooit had ik zoveel boeken gelezen, of papers over terrorisme en de verenigde naties geschreven. nog nooit had ik zelfbruiner gebruikt (totdat het begon af te brokkelen) of mijn wenkbrauwen laten epileren (dat dien ik in nederland voort te zetten, wil ik geen unibrow ontwikkelen). ik heb de geneugtes van pinkberry ontdekt, en de gruwelen van dunkin donuts.

ik heb veel geleerd, over internationaal oorlogsrecht en amerikaans strafrecht. ik heb gezien hoe barack obama geinaugureerd werd, en hoe zijn presidentschap heel veel mensen hoop heeft gegeven. (echt waar.) ik heb meegemaakt hoe studenten instorten omdat ze de stress van columbia niet aankonden, maar ook hoe ze dansten toen de examens eenmaal voorbij waren. ik heb met mijn vrienden gepraat over het israelische leger, over de vrouwenrechten in mexico, over de wereldbank in washington, over oliemaatschappijen in nigeria en over derde generatie schaamte in duitsland.

straks vlieg ik weer naar amsterdam. mooi dat ik niet verdrietig ben, zoals een jaar geleden toen ik nairobi verliet. het new yorkse leven en ik gaan scheiden van tafel en bed en dat vind ik wel prima. straks eet ik nog een laatste hamburger, en dan zeg ik: toedeloe 540 dagen. (totdat ik heb bedacht wat ik wil met mijn weblog blijf ik nog wel even erop schrijven trouwens.)

graties

2009-06-04T22:38:00.003-04:00

i have cracked the system! in new york kost een ritje met de metro of de bus 2 dollar, ongeacht de afstand en tijd van je reis (dat is aangenaam als je bijna een uur in de metro moet zitten om naar coney island te komen, bijvoorbeeld). 2 dollar is niet veel, maar iedere keer op en neer loopt per maand toch makkelijk op naar 40 dollar ofzo.

nu kan je natuurlijk de turnstyle jumpen (over het hekje springen), wat vroeger in grote getalen gedaan werd maar sinds burgemeester guiliani's zero tolerance beleid flink is afgenomen. ik moet toegeven dat ik in washington 1 keer gesprongen heb, maar toen had ik al betaald en kon ik mijn kaartje niet meer vinden om uit de metro te komen. derhalve, voor toekomstige politieke redenen: ik heb geen felony op mijn naam staan hier.

hoe het ook zij, het systeem is dus te kraken. als je bijvoorbeeld naar de cloisters gaat (190ste straat), dan kan je heen met de metro voor 2 dollar. vervolgens zorg je dat je binnen twee uur klaar bent en neem je met hetzelfde kaartje de bus terug, en dat laatste is gratis! je mag namelijk binnen twee uur 'overstappen' van de bus naar de metro en andersom. ha! consequentie van handelen was wel dat ik 45 minuten in de bus zat, want 80 blokken duren lang als er om de drie blokken een bushalte is. maar goed, tijd ≠* geld als je toch niks beters te doen hebt. daarnaast zie je in de bus nog eens wat van de stad. win-win situatie, als je het mij vraagt.

* wiskundig teken voor: is niet

laatste dagen

2009-06-02T20:51:00.002-04:00

de laatste van mijn 540 dagen in het buitenland worden reuze nuttig besteed met het spelen van godfather op de wii. ik ben inmiddels al een associate in de corleone familie, maar ik moet nog even oefenen op het neerslaan van mijn tegenstander. ik ben eigenlijk alleen bedreven in het geven van kopstoten, terwijl je soms ook gewoon iemand van een gebouw moet afgooien. ik bedoel maar.

het weer werkt gelukkig eindelijk eens mee in new york, dus eigenlijk is het zonde dat ik de hele dag binnenzit. morgen ga ik derhalve maar eens verder met het afwerken van mijn lijstje 'nog te doen in new york'. daartoe behoorde onder andere een bezoek aan coney island (check! was hartstikke leuk), een honkbalwedstrijd (check! al was het dan de red sox in boston, maar ze moesten wel tegen de new yorkse mets) en het flatiron building (check! viel lichtelijk tegen). vdp en ik gaan morgen naar bloomingdales en vervolgens naar het moma. van j moet ik nog steeds naar de cloisers, dus dat doe ik donderdag.

en dan! dan ben ik weer thuis, of eigenlijk, in amsterdam, want thuis was ik hier en in nairobi ook. ik zag net in mijn agenda dat ik het volgende week al reuze druk ga krijgen. afspraken met vrienden en families, maar ook met mijn scriptiebegeleider en mijn promotor (als in: promotie-onderzoek-begeleider). belangrijker echter is de installatie in de gemeenteraad van amsterdam. omdat judith sargentini vast en zeker deze donderdag gekozen wordt voor groenlinks in het europarlement, valt er een plek vrij en die ga ik opvullen. tadadada! ik heb er zin in, dat kan ik u vertellen.

maar eerst nog een paar laatste dagen in new york. (ja mam, ik zal er van genieten!)

bye bye leno

2009-05-29T13:03:00.002-04:00

vanavond gaat er geschiedenis geschreven worden. al weken adverteert nbc - een van de populaire amerikaanse zenders - met de woorden: 'watch how history is being made'. wat er gaat gebeuren? niet de eerste man op mars. niet obama die aankondigt het kyoto verdrag alsnog te ondertekenen. niet de toevoeging van mexico als 51ste staat van amerika. niks van dit nee. we hebben het hier over een grootse gebeurtenis; jaren later zullen mensen nog vragen: waar was jij toen het gebeurde?

ik weet wel waar ik zal zijn: voor de tv. daar zal ik toekijken hoe - houd u vast - jay leno zijn laatste tonight show zal presteren.

tadadada!!

ongelooflijk, nietwaar? vanavond draagt leno - die reeds sinds 1992 avond na avond matig geslaagde grapjes maakt - het stokje over aan conan o'brien - een wel erg vermakelijke komiek. leno heeft de tonight show 17 jaar gepresenteerd, zijn voorganger (johnny carson) hield het zelfs 30 jaar vol. en nu komt er dus weer een nieuwe man, o'brien, die voorheen de talkshow 'late night show with conan o'brian' presenteerde.

ik mag jay leno dan maar matig grappig vinden, hij is tamelijk populair onder het amerikaanse publiek. de tonight show trekt zo'n 4.8 miljoen kijkers elke avond en derhalve verdient nbc miljoenen met reclame opbrengsten. leno verdwijnt derhalve niet van de tv, maar gaat vanaf september elke werkdag een nieuwe talkshow presenteren op prime time (10pm). normaliter worden er rond die tijd drama's uitgezonden (zoals er of law and order), maar het schijnt nogal duur te zijn om zoiets te produceren (3 miljoen dollar per episode). leno's productiekosten zijn 'slechts' 400.000 dollar.

anyways, al met al, u snapt, is het heel wat.

3.50

2009-05-21T15:58:00.002-04:00

ik beloofde u cijfers, dan krijgt u ze ook. 2 b's (de b van boe), 1 b+, 6 a-'en, en 1 a. mijn gpa van 3.50 was genoeg om me 'met honors' van columbia law school te doen slagen en derhalve ben ik nu een harlan fiske stone scholar. whihoe. meest blij was ik uiteraard met die a (een 9+) voor mijn essay over 'vluchtelingen, oorlogsmisdaden en een vergelijkend onderzoek tussen canada en nederland'.

feitelijkheden, daar houd ik van. derhalve deel ik u mede dat ik nu aftaai naar boston voor een vakantietje met d. toedeledoki!

university commencement

2009-05-20T13:43:00.003-04:00

drie uur in de brandende zon met een toga aan (en een baret op, en een sjaal om) en dan luisteren naar hoe goed je bent en hoe goed de universiteit is. zie hier de universiteits-diploma-uitreiking in een notendop.

12.000 afgestudeerden van alle schools (engineering, medicine, political science, law, etc) in volledig afstudeerkostuum, met hun familie en vrienden op de lager gelegen delen van de columbia binnenplaats. ondanks dat het lang duurde en de hitte warme stralen zweet langs ons aller rug liet glijden, was het ceremoniele van het hele gebeuren toch wel aardig. niet alleen hield de voorzitter van de universiteit een mooie speech over vrijheid van de pers en meningsuiting (waarvoor de school of journalism telkens luid applaudiseerde) en waren er eredoctoraten voor mensenrechtenadvocaten, maar ook de diversiteit van de studenten en dus het publiek was verrassend (uit alle hoeken van de vs en de wereld).

na de uitreiking moest ik nog naar een aparte uitreiking voor de zeer prestieuze uitreiking van de parker school certificate for international and comparative law. [ik kuch hier twee keer] en morgen is daar dan de uitreiking speciaal voor de law school, waar ook daadwerkelijk je naam wordt genoemd en je naar voren dient te komen. voor diehards die dat willen volgen (7 uur nederlandse tijd): ziet alhier, een live webcast. due to popular demand volgen morgen ook mijn cijfers.

rondjes en borrels

2009-05-18T19:39:00.002-04:00

godsamme wat raak ik snel verveeld. ik was nog geen 24 uur klaar met studeren of ik hing al bij d te jengelen of hij me wilde vermaken. gelukkig voor hem zijn er allerlei sociale aangelegenheden de komende dagen, waaronder de afstudeerceremonie (woensdag) en de uitreiking van het diploma (donderdag). zoals eerder verteld ben ik een marshal, en moet ik derhalve helpen met het in goede banen leiden van het gebeuren. overigens weet ik sinds vandaag (na mijn marshal training) dat dit vooral neerkomt op het in alfabetische volgorde zetten van mijn medestudenten. dat lukt nog net, denk ik.

overigens heb ik afgelopen weekend niet alleen maar op de bank gehangen en d verveelt hoor. vrijdag na het laatste tentamen waren er drie borrels waar ik acte de presence gaf, om vervolgens met de trein naar scruntum te gaan alwaar d met vrienden aan het barbequen was. zaterdag heb ik met twee mede-llm-ers een rondje om manhattan gefietst. dat was me een tocht! via een stukje hudson onder de washington bridge door naar daar waar manhattan de bronx bijna raakt. vandaar helemaal langs de east river (onder de queensbor, williamsburg, manhattan en brooklyn bridge door) naar de staten island ferry, en hups weer omhoog langs de hudson. vijf uur was het, en vet leuk.

zaterdagavond was het bootbal: ons afstudeerbal op een boot. manhattan bij nacht, zelfs als het een klein beetje regent, is vanaf het water tamelijk aangenaam om naar te kijken. vervolgens - want het hield niet op - liep ik zondag de aids walk new york. beetje jammer was wel dat ik tussen de 45.000 andere deelnemers mijn eigen team niet kon vinden, waardoor ik vooral met de 'sikhs new york' en 'volleybal team the swanas' opliep. ach ja. door al mijn familie en vrienden (dank dank dank!!!) ben ik voor 455 dollar gesponsord, en mijn team heeft voor african services zelfs 13.000 dollar opgehaald. das niet niks, dat kan ik u wel vertellen.

al met al, ik zeg het u, heb ik het nu drukker dan tijdens het studeren. en sinds vandaag alle cijfers bekend zijn geworden, weet ik ook wat mijn gpa (gemiddelde) is. maar daarover later meer.

klaar

2009-05-15T12:26:00.002-04:00

zo. ik ben klaar. hoppetee.

het gevoel dat overheerst is de pijn in mijn been van de kramp - ongetwijfeld het gevolg van het feit dat datzelfde been altijd opgevouwen onder mijn kont zit tijdens het maken van tentamens. geen blijdschap vooralsnog, geen opluchting, geen trots, zelfs geen verdriet.

mijn laatste tentamen was overigens wel echt een intelligente afsluiting van 8 jaar studeren: 75 multiple choice vragen, waarvan het overgrote deel true or false was. niettemin moest ik er nog steeds een stuk of tien gokken, maar dat kan dan weer zo lekker met mc. in any event, mocht u in de nabije of verre toekomst een specialist in het amerikaanse procedurele strafrecht nodig hebben (uw recht op een jury, of u wel of niet voor een plea bargain moet gaan, uw recht op exculpatory bewijs, u noemt het maar), dan ben ik uw man.

goed. nu op naar het bier. thank you and good night.

mopje

2009-05-13T00:29:00.002-04:00

het is geel en het hangt aan een wagen.

een banaanhangwagen.

ja hallo, wat verwacht u dan? dat ik op dit tijdstip (half 1) en in deze conditie (studerend voor het tentamen criminal adjudication) nog een zinnige bericht kan overbrengen? moet ik schrijven dat het meisje dat naast me zit heel erg stinkt omdat ze al bijna vier dagen onafgebroken studeert? (godsdank heb ik een eega die daar een stokje voor zou steken - voor het stinken dan he, want studiegewijs heb ik niks aan hem - hij wilde niet eens helemaal mijn uiterst boeiende paper over europees recht en verordeningen lezen - nu vraag ik u.) moet ik misschien iets vertellen over al die rechtzaken die uit mijn hoofd aan het leren ben (lang leve de supreme court van de vs, die allerlei belangrijke dingen bepaalt maar dan de dag erna met een standpunt komt die haaks op de vorige uitspraak staat)? wellicht iets over mijn afstudeertoga, die ik vandaag heb opgehaald en die opgepropt in mijn kluisje ligt waardoor ik straks in kreukels mijn diploma in ontvangst mag nemen?

nou, kan allemaal dus, maar mooi dat ik weer over ga tot de orde van de nacht.

groene universiteit

2009-05-11T14:45:00.002-04:00

ik zit mijn take home tentamen voor te bereiden in de computerruimte van de faculteit. naast de rij met computers (dat zijn er maar een stuk of dertig, want iedereen heeft een laptop) staan drie printers die continu essays, artikelen en uitspraken van rechtbanken uitbraken; de hele dag staan die dingen te draaien. alleen nu eventjes niet. blijkbaar is er een storing, want geen van de printers doet het meer. om mij heen wordt de club met roodaangelopen studenten groter en groter, en woeste gebaren zwiepen bijna mijn beeldscherm van de tafel. oh god, die columbia studenten. als er eventjes iets niet soepel meer loopt, dan raken ze dagen van slag.

ik ben benieuwd trouwens wat de groene voetafdruk van columbia is. niet alleen zijn dag en nacht de lichten aan en blijven de computers en beeldschermen altijd aanstaan, maar ook staat dag en nacht de airconditioner te loeien. in de winter is het binnen zo warm dat je met korte mouwtjes alsnog grote zweetplekken ontwikkelt op plekken waar je die liever niet hebt, en in de zomer is de airco zo sterk dat ik gister een trui moest aantrekken omdat anders mijn arme kootjes zouden afbrokkelen.

aan duurzaamheid doen ze dus niet echt. het afval mag dan wel gescheiden worden in plastic, papier en de rest, maar minder verpakkingsmaterialen zou natuurlijk nog beter zijn (iedere muffin zijn eigen plasticje). dubbelzijdig printen is automatisch ingesteld, maar de optie om 2 pagina's op 1 kant af te drukken is uitgeschakeld. de uitgebreide site van columbia university over environmental stewardship bestaat meer uit algemene tips (hergebruik in plaats van nieuw kopen) dan uit beleidsvoornemens. alhoewel, de 30 procent afname van CO2-uitstoot in 2017 is wel tamelijk concreet. allemaal te danken aan burgemeester bloomberg. over hem later meer.

fiedelkoetkoet (je moet wat)

2009-05-08T03:19:00.002-04:00

er is weinig nieuws hoor. ik zit nog steeds te studeren. op dit moment trek ik langzaam de haren uit mijn wenkbrauwen uit pure frustratie. het is 3.30am, ik wil naar huis, maar mijn paper moet eerst af, want de deadline was gister.

ondertussen is het wel aardig om te vermelden dat de doos met stroopwafels en drop die ik vorig jaar juli naar mijn collega's in kenia stuurde na bijna een jaar spoorloos te zijn geweest vorige week is opgedoken. op mijn adres in amsterdam, om precies te zijn. daar kwam een vriendelijke tnt-bezorger een afgeragde doos vol met stempels en stickers afleveren bij vriend j die op de kat past: de doos kon niet bezorgd worden op het adres in nairobi dat ik had opgegeven (post bezorgen in kenia loopt niet zo soepel als je geen postbus hebt) en derhalve hadden ze hem maar weer teruggestuurd ('ze' als in de mensen van de postbezorging aldaar).

ik had eigenlijk verwacht dat de douanemensen zich wel tegoed zouden doen aan overheerlijke nederlandse delicatessen, maar nu zit ik dus met een doos vol verlopen stroopwafels opgescheept. lekker.

toch weer een uur van mijn tijd af

2009-05-04T21:39:00.003-04:00

gezien de studie en wat al niet meer, gooi ik er gewoon even drie korte evelien-weetjes tegenaan.

1. mijn rechtergroteteennagel en ik dienen binnenkort afscheid van elkaar te nemen. een te kleine schoen en veel eropgesta vorige week tijdens mijn legendarische american footballwedstrijd is de vermoedelijke oorzaak. ook de linker doet niet helemaal lekker meer mee, maar die is niet paars en bovendien lijkt 'ie nog stevig gebed te zijn in - uhm - zijn nagelbed. u mag gerust weten, ik heb het er vrij moeilijk mee. het was een mooie nagel.

2. vandaag nuttigde ik mijn eerste redbull in jaren. de laatste keer nam ik er gelijk drie en stond toen uren later nog te rillen als een rietje (rietjes rillen niet trouwens, maar dat geheel terzijde), waardoor ik het een hele poos niet meer aandurfde. vandaag echter m-o-e-t ik alle artikels gelezen hebben voor de paper die ik morgen m-o-e-t afkrijgen. in comes the redbull. dit is overigens nog onschuldig, sommige studenten hier presteren op grote hoeveelheden ritalin en andere adhd-medicatie - en niet omdat ze adhd hebben. een mooi handeltje voor de beginnende ondernemer.

3. vanaf eergister ga ik iedere dag naar de fitnessruimte om mijn (toch al goddelijke) lichaam weer strak en rimpelvrij te maken voor het afstudeerfeestje. dat feest is op een boot, en galakostuum is gewenst; derhalve een goede gelegenheid om m'n jan taminiau-jurk weer van de fictieve zolder te halen. gezegd moet worden wel dat ik gister heb gemist wegens het concert waar d en ik kaartjes voor hadden: ' dark was the night ' in de radio city music hall. was leuk hoor!

klote noten

2009-05-01T21:30:00.002-04:00

argh! reeds deze ochtend liet ik de hele wereld weten dat ik klaar was met mijn paper. wat zeg ik, gister chatte ik al met p, een columbia vriend, dat ik mooi een biertje aan het drinken was en in mijn eentje proostte op het afzijn van mijn paper. mijn g-chat status zei eerst: beer due to paper that is done, daarna meldde het gewoonweg: paper - done. ook op twitter liet ik weten klaar te zijn. ik ben een mens ferm met beide benen in de digitale wereld.

totdat echter bleek dat al deze uitroepen van klaarheid niet klopten. de hele dag, dat wil zeggen, van 11am tot 8pm (dat is negen uur! 9! uur!), heb ik besteed met het prutsen aan mijn noten. (ik vind dat ik dat gewoon kan zeggen, meisje-zijnde.) wegens het feit dat kwantiteit aan columbia belangrijker is dan kwaliteit, breidde ik mijn miezerige 60 voetnootjes uit tot het bevoeglijke aantal van 110. hierdoor echter moesten al mijn verwijzingen weer op de schop, en dat was een uitzoekwerk van 'oh dear lord mother of sweet jesus'.

wat dit hele gedoe echter een groot huilfeest maakte is dat wat bij iedere ivy-league-student bekend staat als 'het bluebook'. deze gruwel telt 509 pagina's en bestaat geheel en al uit regels voor hoe je noten moet maken. afkortingen, verwijzingen, opmaak, hoofdletters, voor a-l-l-e-s wat je maar kan bedenken is een regel. en als je in je paper obscure bronnen gebruikt (zoals brieven van de nederlandse staatssecretaris van justitie naar de tweede kamer), dan kan je er donder op zeggen dat je eerder je haren uit je hoofd en oren hebt getrokken dan dat je de bijpassende regel hebt gevonden.

enfin. het is nu echt af. echt. ik trek mijn blikje bud open en ga goede voornemens formuleren voor het notenwerk van mijn tweede paper.

marshal

2009-04-28T18:29:00.003-04:00

het afstuderen is nabij (akkoord akkoord, eerst al mijn papers en examens, maar als we dat nu even laten voor wat het is, dan is het afstuderen nabij). enfin. twee dagen zijn er nodig om ons onze diploma's te geven: woensdag 20 mei krijgen we onze universiteitsdiploma met alle andere graduates van columbia, en de dag daarna krijgen we onze law school diploma. beide keren dienen we aan te treden in blauwe habijt. dat ziet er ongeveer zo uit:

welnu, om dit hele feest ordentelijk te laten verlopen werd er een poosje geleden een mail rondgestuurd met het verzoek om je aan te melden als graduation marshal. dat is iemand die weet waar zijn klas moet zitten en overeenkomstig handelt. niemand die echt veel zin had in extra verantwoordelijkheden echter, dus een maand later werd toch nogmaals het dringende verzoek gedaan om je aan te melden. dit was tenslotte de laatste kans om je 'op te werpen als leider onder leiders' (dergelijke indoctrinatie is me inmiddels gewoon).

goed, dacht ik, ik maak mezelf wel nuttig. ik stuurde een mail terug naar de marshalmevrouw, zonder in te gaan op de vraag 'please describe an experience (professional or personal) that you feel prepared you to serve as a graduation marshal'. kom nou, doe even normaal, schreef ik terug: 'i could say something about my extra-curricular activities during the years at the university of amsterdam and here at columbia, but I think that everyone who is at columbia must be able to serve as a graduation marshal; it's not that hard, is it? i just think that someone should take the responsibility to help out during the ceremony, and i am willing to do so.'

net kreeg ik een mailtje met de hartelijke felicitaties voor mijn uitverkoring als marshal en of ik 18 mei op de vier uur durende (4! uur!) training wil komen - lunch wordt geserveerd. lieve hemel. om ons te onderscheiden van de rest (de gewone student, de plebejer) krijgen we een vette aiguillette op onze tuniek. ik zeg het je, een droom gaat in vervulling.

vagevuur

2009-04-27T10:37:00.003-04:00

het is mijn laatste schooldag op columbia university. na vandaag geen laptops meer in de collegezaal waar alles op wordt bekeken / gelezen behalve de aantekeningen van het betreffende college; geen medestudenten die duidelijk de stof niet hadden gelezen maar toch nog een gelikt verhaal kunnen afsteken; geen bestudering van supreme court-uitspraken die nooit consistent blijken te zijn; geen appel bij de universiteitscateraar voor 1,50 dollar; en geen reaction paper elke week over vluchtelingen / the use of force / strafprocesrecht / governance in de europese unie.

maar ook: geen interessante discussies over het verschil tussen amerika en de rest van de wereld; geen pizza-lunchbijeenkomsten over elk onderwerp dat je maar kan bedenken (vrouw en recht, de staat van het onderwijs, segregratie, homo's in het leger, de opbouw van sierra leone); geen thee voor een dollar met mijn medestudenten bij het theestalletje op de hoek; geen immense bibliotheek waar werkelijk elk boek dat je lezen wilt aanwezig is (of besteld kan worden); geen gratis fitnesshal waar ik toch nog vaker heen ben geweest dan ik verwacht had; en geen docent die geinteresseerd is in de nederlandse / europese manier van handelen.

alhoewel niet de hemel op aarde, heb ik toch wel echt lekker gestudeerd hier. het melancholische gevoel dat ik net even had, verbleekt echter onder het juk van de examenperiode die nu is aangebroken. het is nog spannend of alles op tijd afkomt. ach, vast wel. dus hopsa! ik ga weer aan mijn paper.

het schijnt zomer te zijn

2009-04-25T19:00:00.002-04:00

ik wil u graag op de hoogte stellen van het heuglijke feit dat de zomer heeft ingezet in new york. voor de gelegenheid is de lente dit jaar overgeslagen: daar waar het twee weken geleden nog hagelde en een winterjas geen overbodige luxe zou zijn, schijnt de zon nu gedwee doch krachtig en wijst de thermometer 90 degrees fahrenheit aan. dat is 32 graden. halleluja.

ondertussen zit ik binnen en werk ik aan mijn papers. dat is ook leuk. oh nee.

ehm. ja. 26. en niks.

2009-04-24T15:36:00.009-04:00

we kwamen, we vochten, en we wonnen! oh nee. 26-0 werd het; dat zijn drie touchdowns en twee conversies. tegen.

inderdaad, dat betekent dat wij geen enkel punt scoorde. we waren dichtbij, soms, dat wel, maar vaker eigenlijk niet. toegegeven, ik heb een keer de bal niet kunnen vangen (die dikke jd's stonden in de weg) maar ik heb 'm ook vaak wel gevangen, vergis je niet! bovendien waren heel veel jongens van onze klas op komen dagen om ons aan te moedigen (ook d en van de p, als persoonlijke cheerleaders, al werd er weinig gecheered aan hun kant - vooral veel roemburg!!'s). voor het hele teamgebeuren was het dus hardstikke goed, maar dat kan me natuurlijk allemaal aan mijn reet roesten. winnen moesten we!

over welke reet heb ik het dan? welnu, over deze:

ondanks dat ik er de hele tijd klaar vond stond ↑ om het tegenteam onder het gras te schoffelen, werden we ingemaakt. lichtelijk chagrijnig was ik er over. we hadden op zijn minst wel een touchdown kunnen maken, nietwaar? ik stond net onder de douche nog een klein nabesprekingkje met mezelf te hebben, onderwijl de zwarte strepen van mijn gezicht wassend: 'had ik nou maar zo gerend' en 'waarom pakte ze #^*&$%$ die bal niet!?!'

nu ja. in nederland ga ik voetballen, want ik vond het hele teamgebeuren eigenlijk wel leuk, en het feit dat het allemaal meisjes waren heeft me niet gillend doen wegrennen. dus, dvva, here i come!

links ons team, in lichtblauw. rechts dat andere team (nauwelijks het bekijken waard hoor) in het donkerblauw.

de bal is niet rond

2009-04-23T22:32:00.001-04:00

ik heb mezelf net volgepropt met koolhydraten en ga straks vroeg slapen. d heb ik voor de gelegenheid naar de stoel verbannen, want onder geen beding kan ik seks hebben voor de wedstrijd. straks is het zover, en de zenuwen gieren thans door mijn lijf.

american football: morgen speel ik mijn eerste wedstrijd, en gewonnen zal 'ie worden. nog mooier zou het zijn als ik daadwerkelijk een touchdown maak. dat kan heel goed, want ik ben nog steeds right receiver (al moet ik sinds de laatste training die positie wel delen met iemand anders, maar ik ben tegelijkertijd ook gepromoveerd tot right defender). precies om midderdag zal het startsignaal van de scheidsrechter klinken, en zullen wij - met zwarte streep onder de ogen en matchende t-shirts - tegen die andere vrouwen van leer trekken.

er zijn drie dingen waar ik op hoop:
1. dat ik de bal niet uit mijn handen laat vallen;
2. dat ik de winnende touchdown maak en mijn ingestudeerde dansje kan doen;
3. dat ik tijdens de wedstrijd een bloedneus wordt geslagen en dat dan stoer over mijn t-shirt kan uitsmeren, onderwijl in het nederlands dat kreng van het andere team uitscheldend voor iets lelijks*.

morgen hoort u meer.

* hier stond een heel erg scheldwoord, maar aangezien vaak kinderen en geestelijken meelezen op dit weblog houd ik het voor nu beschaafd.

shoot to kill

2009-04-23T10:12:00.003-04:00

op mijn twitterdingetje wilde ik uiten dat ik trots op nederland was, maar wegens rita verdonk moest ik daarvan af zien. het is toch niet normaal hoe 1 vrouw een heel land op de knieen dwingt! die censuur, daar moeten we sinds de oprichting van haar partij maar mooi mee leren leven.

maar goed, trots was ik dus wel, voornamelijk op onze minister van buitenlandse zaken. deze man gaat bij de naam van maxime en is doorgaans een vervelende windbuil met arrogante trekken om zijn mond waaruit een zuidelijk accent tevoorschijn komt. een bijzonder onfortuinlijke combinatie, maar nu heeft hij toch iets goeds gedaan.

maxime heeft geld vrijgemaakt dat via via via terecht dient te komen bij de afrikaanse unie die soldaten naar somalie gaat sturen. daarmee wil hij, zoals hij zelf twittert, iets doen aan de oorzaken van de piraterij. applaus mijnderzijds hiervoor.

vorige week bepleitte een hooggeplaatste amerikaanse gek dat de piraten gedood dienden te worden, dat zou ze leren! ik schreef een vlammend betoog voor mijn klasje 'het gebruik van geweld in het internationale systeem'; mijn docent vond dat ik beter niet het woord 'idioot' kon gebruiken in juridische argumenten.

godsamme.

sponsorloop

2009-04-21T18:09:00.003-04:00

weten jullie het nog: je was 7 en op je school werd een sponsorloop georganiseerd. eerst had je je hele familie en vooral ook de buren gevraagd om je te sponsoren voor elk rondje dat je rende. daarna probeerde je zo hard mogelijk te rennen / te lopen met steken in je zij, zodat je zoveel mogelijk geld kon ophalen voor het foster parents plan / een school in uganda / kinderen in peru. oh wat was dat leuk (zeker de stempels die je na elk rondje op je arm kreeg, en waarmee je flink kon lopen pochen)!

welnu, datzelfde ga ik weer doen: op 17 mei doe ik mee aan de aids walk new york, een sponsorloop waarbij het opgehaalde geld ten goede komt aan new yorkers die met aids leven. ik loop speciaal voor de non-profit organizatie waar ik het hele jaar stage heb gelopen: african services committee. al het geld dat de leden van ons team ophalen komt ten goede aan onze food pantry, die we recentelijk hebben moeten sluiten vanwege gebrek aan sponsorgelden. derhalve zullen we dus hopelijk na de aids walk weer in staat zijn om onze clientèle (bijna zonder uitzondering afrikaanse migranten met hiv/aids) van rijst, soep en fruit te voorzien.

derhalve: sponsort mij! het is vrij gemakkelijk: je betaalt 1 bedrag (dat moet tenminste 25 dollar zijn, dat vond ik ook een beetje stom, maar zo zit de website in elkaar - en ach, 25 dollar is iets van 4 euro toch?) en hoeft dus niet bang te zijn dat ik met mijn superfitte american football-lichaam 108 rondjes ren. om te doneren klik je hier, en dan zoek je op 'evelien' (tot op heden is er maar eentje, en dat ben ik). vervolgens vul je het formuliertje in en hopla! mijn lieftallige echtgenoot d en goede vriend j hebben inmiddels hun portefeuilles al getrokken. blijf niet achter! met naam en toenaam zullen de gulle gevers op mijn veelbezochte website (39.000 bezoekers in anderhalf jaar, jawel) een ereplekje krijgen.

dank! hartelijk!

dam good

2009-04-19T21:55:00.005-04:00

zit je te nietsvermoedend op de bank naar een aflevering van law and order te kijken, krijg je reclame en roept daar opeens iemand: dames en heren, we gaan beginnuh!

mooi toch, zo'n amerikaanse reclame voor nederlands bier. mijn hollandse hart gaat er iets sneller van kloppen, zeker omdat ik de afspiegeling van amsterdam wel aardig vind. (alleen: ik heb nog nooit iemand in een lantaarnpaal voetbal zien spelen, of iemand met rood haar zien dansen op straat. en waar vieren die mensen in dat zaaltje toch feest? de heren van amstel?) natuurlijk volstrekt misplaatste trots overigens, want amstel is vies. nee, dan grolsch! oh grolsch. ik mis u. mist u mij ook?

freunde

2009-04-19T17:08:00.004-04:00

als geert wilders gaat zingen, dan zou het ongeveer zo klinken:

sog

2009-04-18T16:31:00.003-04:00

ik was in een creatieve bui. normaal ga ik dan altijd rokken maken van mijn oude spijkerbroeken, of schilderijen van voorkantjes van de new yorker. (en doorgaans haak ik halverwege ook weer af, wat nogal veel onafgeronde projectjes met zich meebrengt. enfin.) deze creatieve bui kostte niet zoveel, en heeft zich nu gemanifesteerd in het vernieuwen van het uiterlijk van mijn weblog. blauw en groen, is het niet mooi?

juist, studieontwijkend gedrag dus. ik heb nog iets minder dan een maand om mijn zaakjes op orde te krijgen. gister haalde ik de diploma-uireiking-tickets op voor 'mijn gasten'; id est d. (op woensdag 20 mei krijg ik mijn diploma van de universiteit, op donderdag 21 mei die van de law school, en aan beide is een hele ceremonie vastgeplakt. wat een onzin.) toen bedacht ik me dat het wel leuk zou zijn als ik ook daadwerkelijk afstudeer dit jaar, en een sine qua non daarvoor is dat ik eens aan de slag ga met mijn papers en tentamens. het gaat allemaal wel lukken hoor, want de optie dat het niet lukt bestaat gewoonweg niet. maar toch.

ondertussen maak ik me reuze druk over wat ik godsnaam moet met mijn weblog als ik weer in amsterdam ben. slapeloze nachten! deze blog was opgezet om lange ongewenste emails over mijn buitenlandse verblijf te voorkomen, maar als ik weer in het nederlandse ben dan hoef ik natuurlijk niemand meer op de hoogte te houden van mijn ondoordachte en saaie meningen over gratis pizza's en american football voor meisjes. misschien gooi ik er binnenkort weer eens een polletje tegenaan. studieontwijkend gedrag, zo mooi in al zijn veelvoud.

rule of law

2009-04-17T19:09:00.003-04:00

twee dagen lang was ik te gast op de militaire academie van de vs: op west point om precies te zijn, waar de legerofficieren worden opgeleid. allemaal academici en beleidsmakers waren aldaar samengekomen om te spreken over het internationale recht, en meer in het bijzonder over het internationaal strafhof in den haag, over vrouwen en kinderen tijdens oorlog en over de amerikaanse oorlog tegen terrorisme. ik was uitgenodigd door mijn voormalige (militaire) docent genociderecht, omdat hij dacht dat ik dit wil leuk zo vinden. hij had gelijk.

de reden voor de conferentie was de opening van de 'rule of law' center op west point waar het oorlogsrecht bestudeerd gaat worden. kosten noch moeite waren gespaard om van het hele gebeuren nogal een spektakel te maken: niet alleen waren er tientallen interessante sprekers voor de panels ingevlogen uit den haag (de ugandese rechter van het strafhof en de aanklager van het jugoslavietribunaal bijvoorbeeld), maar ook waren er voor iedere lunch en diner hooggeplaatste gasten uitgenodigd om keynote speeches te geven.

mary robinson, oud-president van ierland en oud-hoofd van de mensenrechtentak van de vn, was het meest indrukwekkend; wat een wijze vrouw. eric holder, minister van justitie en een van de machtigste mannen in de vs, vertelde dat in het verleden het leger niet altijd zo netjes met terreurverdachten om was gegaan. de mannen van de secret service (met van die draadjes in hun oor) die door de eetzaal verspreid zaten lieten ondertussen hun ogen spiedend over de luisterenden gaan. queen noor van jordanie sprak ook, maar wat me het meest is bijgebleven is het protocol wat om het dineren met een koningin hangt: de hele tijd moest iedereen gaan staan als zei dat ook deed, en we mochten pas weer zitten als zij zich weer had neergevleid.

tussen de bedrijven door sprak ik met de rwandese ambassadeur voor de vs over president kagame en de klacht van velen dat die laatste steeds meer autoritaire trekjes begint te krijgen. het verbaasde me niet dat hij een gelikt antwoord klaar had. ook maakte ik vele praatjes met de kadetten met wie het best leuk praten was, zeker toen ze vertelden over hun training in nederland met hollandse soldaten. ze vertelden dat ze in amsterdam telkens heel bang waren dat ze per ongeluk een coffeeshop inliepen, omdat hen dat ten zeerste verboden was. oh ja: tot slot was het ook een mooie gelegenheid om eens van mijn visitekaartjes af te komen. (in overmoed had ik in het begin van het jaar er 500 laten drukken, en ik had er nog zo'n 489 over.) ja, een geslaagde conferentie was het wel.

bloed

2009-04-14T13:26:00.004-04:00

goed, je wil je bijdragen leveren aan de amerikaanse samenleving die jouw persoon toch ook al bijna een heel jaar ondersteunt en wat is er dan beter dan je eigen bloed te geven? mijn bloed, straks in amerikaanse lichamen die lopen te smakken naar het rode vocht. is dat niet een fantastische payback? (op dit moment lees ik tevens de klassiek 'dracula' van bram stoker, maar dat heeft helemaal niks met dit stukje te maken.)

nu is een keer per maand de blood drive op de faculteit, die alle studenten vooral aanzet om bloed te donoren. ik heb begrepen dat we op het moment in een wedstrijd verwikkeld zijn met de business school, waar bijna 25 procent van de studenten hun bloed regelmatig in zakjes laten sealen. op de law school is dat slechts 10 procent, en dat kan natuurlijk niet, gezichtsverlieserwijs.

dus wordt alles uit de kast gehaald om ons te melken: enorme taarten en pizza's staan klaar voor diegene die een kilo lichter (hoeveel tappen ze eigenlijk af? vast geen kilo) van de naald komt. nu kon dat eten me gestolen worden; ik was namelijk net naar een lunchbijeenkomst geweest over de don't ask don't tell policy in het amerikaanse leger. waarom dan wel bloed geven? ach, dacht ik, het is voor een goede zaak, en bovendien kan ik er dan iets over schrijven op mijn blog; ik ben natuurlijk een journalist op de eerste plaats.

ik vul zo'n enorme lijst in: nee, ik heb geen tattoo laten zetten in de laatste 12 maanden; ja, ik doe het maar met 1 vaste partner; nee, ik gebruik geen antibiotica op het moment; ja, ik heb meer dan vijf jaar in europa gewoond. die laatste vraag vond ik weinig relevant, maar toen ik daarna bij de bloedzuster moest komen zette zij zo - hups - een grote streep door mijn papiertje.

de belachelijke reden: europeanen mogen geen bloed geven omdat men bang is voor de gekke koeienziekte. nou ja! ik eet nooit vlees dat is besmet met de gekkenkoeienziekte; ik kijk wel uit! en in nederland ben ik ook gewoon donor (dat wil zeggen: ik ben door de keuring heen, ik zou dus theoretisch bloed mogen geven, ware het niet dat ik niet echt in nederland aanwezig was om dat te doen). maar al deze argumentatie mocht niet baten. ik kon weer vertrekken. diep gekrenkt ben ik.

ny 400

2009-04-12T18:53:00.005-04:00

het zal vast niet aan u voorbij zijn gegaan dat het precies 400 jaar geleden is dat nederlanders voet aan wal zetten in manna hattan. in opdracht van de voc voer in 1609 de engelse kapitein hudson met zijn veelal nederlandse kornuiten op de halve maen naar amerika en stichtten daar een plek die veertig jaar lang onder nederlands bewind zou staan. ter ere van deze gelegenheid heeft het museum van de stad new york een tentoonstelling ingericht over deze tijd.

omdat ik een beetje had lopen smiesen met de consul-generaal op een dineetje bij heleen mees (waar ik niet over mocht schrijven, omdat de blog de vorige keer niet bevallen was in de pvda-regionen) mocht ik ook op de opening van deze tentoonstelling komen. dus hups, daar ging ik, in mijn spijkerbroekje en zwarte truitje (ik kwam van mijn werk bij african services, en daar loop ik doorgaans niet in mantelpak rond). jammerlijke beslissing mijnerzijds. alle kakmevrouwen liepen te paraderen met hun opgespoten borsten en gladgestreken plooien, en de mannen keken me vanachter hun youp van 't hek brilletjes al wat glazig aan. de dames en heren bleven helaas gewoon doorbrallen tijdens de lange reeks aan toespraken die op dit soort gelegenheden altijd onvermijdelijk zijn.

desalniettemin liet de voor de gelegenheid ingevlogen staats-secretaris timmermans van europese zaken (die opeens ook verantwoorlijk blijkt voor internationale cultuurontwikkeling) weten trots aan zijn kinderen te vertellen over 'new amsterdam'. ook de directeur van het scheepvaartmuseum in amsterdam was present; die was natuurlijk al lang blij dat hij iets te doen heeft nu zijn eigen museum al jaren gesloten is voor renovatie (net zoals het rijks en het stedelijk, gek dat die toeristen niet willen komen).

en de tentoonstelling zelf? kaarten uit de 16de eeuw, schilderijen met afbeeldingen van naakte indianen die de amerikaanse mevrouw naast mij 'highly inappropriate' vond en zelfs een replica van de halve maen, allen tot eind september te bewonderen. komt dat zien!

new york voor gevorderden

2009-04-07T12:27:00.002-04:00

being a new yorker in ten simple steps (speciaal voor theo):

1. relativeer. new york is ook maar gewoon een stad met mannen met pijpen, uitstekende stoeptegels, uitlaatgassen van vrachtwagens, en onkruid tussen de tegels. zeg nooit dat 'it is happening in new york', je valt direct door de mand.

2. zorg ervoor dat je al lopen op straat nooit wordt betrapt zonder een kop koffie in je hand. echt niet cool.

3. gebruik intersecties. dus niet: ik moet naar 62nd street [sluit nu mijn ogen uit plaatsvervangende schaamte]. 78th and lexington. 33th and 11th. simpel, maar dodelijk wanneer verkeerd wordt gebruikt.

4. neem áltijd de expresstrein (oh ja, 4a: refereer naar de metro als 'trains'). ook als dat betekent dat je vier keer moet overstappen en je dus vier keer de kans loopt tussen de meedogenloze deuren van de metro klem te komen zitten. expresstrains zijn schoner dan de gewone trains, ze zijn minder overvol (de kans op mexicanen met doedelzakken neemt ook significant af) en bovendien ben je sneller op de plek van bestemming.

5. ren rondjes in central park, als het even kan met een hardloopkinderwagen (kind erin is niet noodzakelijk). kijk erbij alsof het je helemaal geen moeite kost.

6. ontwijk times square.

7. voor de vrouwtjes: doe je hoge hakjes in een plastic tas en draag sportschoenen onder je mantelpakje naar het werk. omkleden mag zowel buiten het kantoor op straat alsook boven aan de metrotrap.

8. antwoord, als iemand aan je vraagt waar amsterdam is, dat het de straat na broadway is.

9. schaf een hond aan, en laat hem vervolgens uitlaten door de hondenuitlaatjongen. iedereen weet immers: poepzak + hond + koffie + tas met hakjes = poep in je haar + hond weggelopen + koffie op je jurk + tas in de metro laten staan

10. heb geld. zonder voldoende cash is new york een stad waar biertjes enkel thuis genuttigd kunnen worden en uiteten gaan betekent het nuttigen van voedsel met plastic bestek naast allemaal chinezen bij de afhaalpakistaan.

snap

2009-04-05T17:41:00.010-04:00

de football wedstrijd tussen de llm-meisjes en de derdejaarsstudentes is met drie weken uitgesteld omdat de dames liever met mooier weer de degens kruisen. vrijdag 24 april is het nu geworden, en derhalve kunnen we nog een paar maal extra oefenen. wel fijn, want tegen de tijd dat we tegen de derdejaarsmeisjes moeten spelen weet iedereen tenminste de regels.

dat trainen gaat overigens ook best goed: iedere keer komen er minstens 15 studenten opdagen, waardoor we daadwerkelijk partijtjes kunnen spelen. die zijn echter een beetje rommelig (de j-ball en de e-ball werken nog niet helemaal je van het), dus we trainen ook een beetje sufjes op gooien en vangen (het vangen van een football-bal is nog niet zo makkelijk, heus, ik liet hem twee keer vallen en werd daar tamelijk chagrijnig van) en ook de snap was onderdeel van training vandaag (snap = opening van het spel, de bal wordt naar de quarterback gegooid). snapt u? zie alhier:

vorige keer na de training had ik hier en daar een blauwe plek op mijn armen, gewoonweg omdat je daar tegenaanloopt als je door iemand heen probeert te lopen. de meeste meisjes zijn inmiddels van 'rhoarh!' (als in: kut voor je dat je pijn hebt, maar ik! wil! die! bal!), een enkel gaat zich echter uitgebreid verontschuldigen. dat laatste is natuurlijk niet de bedoeling, want die derdejaars moeten dood (of althans, tot hun schouders onder het gras). nu ja, dat rammen we er nog wel uit. zie hieronder een filmje van een vrij aardige snap, throw en catch (en dat terwijl de sterreceiver stond te filmen, straks ben ik mijn basisplaats nog kwijt!), en twee verontschuldigende meisjes.

postzegel

2009-04-04T19:29:00.004-04:00

potjandikke, zo reageer je eventjes op een 1 april grap waarvan je niet door hebt dat het onserieus is, en zo ben je humorloos, onzeker, gefrusteerd, dom én een tut. (vergeet ik iets?) nou ja. discussieren op het internet blijkt niet altijd de juiste methode. volgende keer schrijf ik wel een brief.

ik in mijn hem(ne)t?

2009-04-04T11:01:00.002-04:00

de mannenwerkgroep was een 1 april grap. en de mannen - althans een aantal - hebben hartelijk gelachen. ik vind het reuze oneerlijk dat de grap - waarvan ook ik op 1 april dacht: het is een 1 april grap, want in godsnaam! - doorgezet werd tot 4 april. dat mag helemaal niet, volgens de 1 april grappencommissie! het jeugdjournaal maakt ook altijd de day after bekend dat het een grap was.

maar goed, ik heb me uiteindelijk laten verleiden tot een reactie en die ga ik niet afzwakken door een technicality. noch ga ik me verexcuseren. want 'de grap' is niet helemaal uit de lucht komen vallen, toch heren? de discussie na de verkiezing van een vrouwelijke lijsttrekker voor de ep-lijst was wel degelijk serieus, en het waren een aantal mannen van hemnet die de man/vrouw verhouding ter sprake brachten.

het is dus niet zo gek dat anderen en ik dachten dat het toch geen grap was. als mijn reactie dan met zuurheid en misplaatst slachtofferschap wordt weggezet, nou ja, dat vind ik op mijn beurt weer zuur. ha, right back at ya! bovendien, over slachtofferschap gesproken: "waarom wordt er vrijwel áltijd een opmerking gemaakt als er meer mannen dan vrouwen op een willekeurige groenlinks-bijeenkomst aanwezig zijn, maar eigenlijk nóóit als het omgekeerde het geval is?" vraagt david rietveld zich af.

kortom: ik vind het een beetje een flauwe manier van discussieren. onder het mom van een 1 april grap lijkt het alsof de heren toch een punt willen drukken. prima als je dat wilt, maar verwacht dan ook een reactie.

mannen in hun hem(ne)t

2009-04-03T14:50:00.006-04:00

een beetje sneu zijn ze inderdaad, die mannen van groenlinks die zich bedreigd voelen in hun witte mannelijke bastion. zes heren hebben deze week hemnet opgericht, een 'speelse' verwijzing naar femnet - het feministisch netwerk van groenlinks. niet alleen willen de heren gaan broeden op hoe de man onderdeel kan zijn van emancipatie, maar ook - en vooral - willen ze "de actieve deelname van mannen binnen groenlinks bewaken, ook met het oog op de vaststelling van de kandidatenlijsten de komende jaren. de laatste jaren is gebleken dat de positie van de man met name daar onder druk staat".

ha! de verhouding man/vrouw binnen groenlinks is grofweg 50/50 (met een klein voordeel voor mannen, overigens). bijna precies het hoort, zou je denken. maar nee! de mannen van hemnet zien hun uit de middeleeuwen stammende machtbasis langzaam afbrokkelen, en zijn als de dood dat ze straks niet meer de baantjes onder elkaar kunnen verdelen.

het zou mooi zijn als hemnet zich gaat buigen over hoe de man past in een wereld waarin 50 procent van de politici, pizzabakkers, verpleegkundigen, notarissen, automonteurs en hoge raadsleden vrouw is. hoe de man past in een wereld waarin het niet meer vanzelfsprekend is dat de vrouw minder gaat werken als er eenmaal kinderen komen. of zelfs, hoe de man past in een wereld waarin vrouwen net zoveel geld verdienen als hun mannelijke equivalent. die wereld hebben we nog niet, niet in nederland en al helemaal niet over de grenzen, en mannen en vrouwen gelijk dienen hun beste voetje voor te zetten om de dominantie van mannen in het publieke en private leven te doorbreken. dat nu in groenlinks de verhouding man/vrouw bijna gelijk is (goed! zo!) betekent namelijk niet dat het over is met de vrouwenemancipatie.

dat lijkt echter niet de bedoeling van hemnet. de heren vinden het vervelend dat ze soms in een bijeenkomst zitten met meer vrouwen dan mannen, en zeggen zelfs dat vrouwen nu de baas zijn binnen groenlinks. welnu, ten eerste laten de cijfers anders zien. maar ten tweede is het ook gewoonweg beledigend voor de vrouwen die keihard hebben gewerkt om op belangrijke posities binnen groenlinks te komen.

dat bijvoorbeeld judith sargentini en tineke strik hoge ogen gooiden bij de verkiezingen voor lijsttrekker van de europese lijst komt omdat deze kandidaten verreweg de meeste ervaring hadden binnen de partij, de politiek, en het buitenlandse, en bovendien beide aansprekende personen zijn (als in: daar haal je stemmen mee binnen, toch wel een belangrijke kwaliteit voor een lijsttrekker dunkt me). de andere drie kandidaten, inderdaad allemaal man, waren oftewel erg onervaren binnen tenminste twee van de bovenstaande categorien oftewel onaansprekend. dat femke halsema vervolgens zegt dat het "extra mooi is dat het een vrouw is geworden" (namelijk judith) is uitstekend te begrijpen aangezien nog steeds 70 procent van de europarlementariers een piemeltje heeft.

ach ja. die groenlinksers. ze staan hun mannetje wel. [schud nu meewarrig haar hoofd omdat ze geen betere eindzin aan dit stukje kon breiden. mijn excuses.]

balkje

2009-04-02T10:36:00.003-04:00

oh oh oh. die premier van ons, elke keer als ik hem zie dan schaam ik me de oren van mijn hoofd.

hij is zo ... blij. en dankbaar. dat hij meneer brown een hand mag geven. kijk hem daar nou eens staan als een jongetje die met sinterklaas op de foto mag.

het is zo ... sneu. toch?

twee is niet nul

2009-04-02T10:15:00.003-04:00

ja ja, ook advocaten hebben het zwaar in deze crisis. de topkantoren in nederland zijn begonnen met het ontslaan van mensen, iets wat in de vs al een poosje bezig is. als gevolg hiervan heeft een enorm gedeelte van de studenten in de llm nog geen baan gevonden; en dat is problematich. deels omdat columbia bijna garandeerd dat je een (goed betaalde) baan vindt na afstuderen, en deels omdat deze mensen hun advocatenleventje in land van herkomst hebben opgegeven en zich flink in de schulden hebben gestoken om hier nog een jaar te studeren; natuurlijk met het idee dat een new yorkse firm hen binnen drie jaar een kwart miljoen dollar per jaar betaalt.

tsja, reuze spijtig. ik heb gelukkig wel een baan als ik straks klaar ben. had ik al verteld dat ik ga promoveren? welnu, bij dezen. in internationaal vluchtelingenrecht, en meer specifiek op vluchtelingen die zware misdrijven (denk: oorlogsmisdaden) hebben gepleegd. drie jaar zit ik dus vast in amsterdam, maar in die tijd ga ik ook onderzoek doen in het buitenland (ik zeg: universiteit van dar es salaam). en daarnaast ga ik ook nog iets doen bij / voor groenlinks, maar daarover later meer als dat ook echt gaat spelen.

twee 'banen' dus. eigenlijk zou ik er eentje moeten opgeven, want om nu twee banen te bezetten in tijden van werkeloosheid is wellicht niet zo eerlijk. nu ja.

and what?

2009-03-29T14:26:00.005-04:00

de straten van manhattan zijn grotendeels opgedeeld in een reuzehandig raster.

een beetje new yorker zegt dan ook: i gotta go to 68th and 5th. intersections, dat is waar het hier om draait.

gister hoorden we een toerist aan een new yorker vragen: 'excuse me sir, i need to go to 60th street'. die new yorker antwoordde vervolgens vol afkeer voor zoveel domheid: '60th ... and whot [for fuck sake stupid tourist]!?'.

hihi. arme toerist.

scotland

2009-03-29T13:40:00.003-04:00

en ze zongen van:

'schop die schotten in de hudson
want ze lopen zo te prutsen'

ja, een cultureel hoogstandje was het wel. de nederlandse gemeenschap in new york vaart wel, en kwam dat aan elkaar laten zien in een verschrikkelijk foute bar op times square. aldaar werd gezamenlijk het nederlanderschap en de voetbaloverwinning op de schotten gevierd. nu ja, die overwinning moest nog komen, maar het kon de pret van de oranje shirtjes en sjaaltjes niet drukken. waarom d, vdp en mijn persoon zaterdagochtend hadden besloten ons te voegen bij deze figuren was een raadsel, en we probeerden dan ook de schade te beperken door onze jasjes en truien niet uit te trekken, opdat we onze oranje en officiële uitshirts niet hoefden te tonen.

dat liedje was mijn idee overigens, maar het zette niet echt in. men was veel te druk met de zonnebrillen die telkens uit het platina blonde haar vielen. nederlanders in het buitenland: ik voel me er niet echt mee verbonden. tijdens een nederlandse borrel in nairobi vluchtte ik zo snel mogelijk naar de bar om aldaar de hele avond gin tonics te drinken met een zwitserse vn-meneer, en ook hier had ik het liefst het pand zo snel mogelijk willen verlaten. vdp stond er echter op om te blijven, want hij voelde zich voor het eerst sinds hij in nieuw amsterdam arriveerde weer echt lekker thuis. welnu, die jongen is ook zo alleen, dus wat doe je? je blijft. nederland won godzijgedankt, en persoonlijk was ik erg blij met kuyt die de door huntelaar voor elkaar geknutselde penalty erin prikte.

binnenkort word ik verwacht op een borrel van de dutch american lawyers association, en veel goeds verwacht ik daar ook niet van. ach, het geeft stof tot nadenken. waarom dragen nederlanders in het buitenland zo graag obscure merkkleding, bijvoorbeeld? of bodywarmers? waarom dragen vrouwen van middelbare leeftijd überhaupt bodywarmers? dat is een vraagstuk die me sindsdien dusdanig bezighoudt, dat ik me niet meer kan concentreren op mijn papers. het antwoord op deze vraag zou ik derhalve graag willen ontvangen op: bodywarmersophetvuur96@hotmail.com.

grasoor

2009-03-24T16:50:00.002-04:00

zo he, wat is american football leuk. het zit vol met kleine tactische dingen waarvan een mens eerst geen weet heeft (al wat men ziet zijn hordes grote mannen die op elkaar springen - een fumble), terwijl het eigenlijk een heel subtiele sport is. als quarterback kan je de bal afgeven, je kan hem gooien (naar links of rechts, of dwars door het midden) en je kan zelf ook gaan rennen. als dat laatste gebeurt straks, dan heb ik mijn werk niet goed gedaan, want het is mijn taak om vrij te staan zodat ik de bal kan vangen.

daar hebben we op getraind vandaag, en het ging wunderbarlich goed. y, een israelisch meisje die net zo fanatiek is als mijn persoon, liep me een keer onderuit; ik stierf bijna van genantie aangezien ze ruim een kop kleiner is. dus om mijn eer te redden heb ik haar ook onderuit gelopen, waardoor al teruglopend naar de faculteit - we speelden dit keer in morningside park - we beide het gras uit onze oren moesten plukken. nu heb ik pijn in mijn schouders en armen (het gooien van een onronde bal is tamelijk lastig, moet u weten), maar het is goede pijn. het is de pijn van het leven van een american football vrouw. rhoarh!

volgende week zaterdag is de wedstrijd al, en hoewel we er nog geenszins klaar voor zijn (mensen vrouwen, lees de spelregels eens!) gaan we de goede kant op. om mezelf voor te bereiden, lees ik nu the blind side, een geweldig boek dat me voorbereid op de geestelijke en lichamelijke oorlog die we gaan voeren. onaangenaam verrast was ik vanmiddag enkel door de mededeling dat onze t-shirts roze zullen zijn. nu ja, als de amerikaanse meisjes verliezen van een niet-amerikaans team dat ook nog eens in het roze gekleed is, dan zullen ze voor eeuwig ontzag voor ons hebben, nietwaar? wel waar!

tjah (smak)

2009-03-24T13:59:00.002-04:00

er zit een jongen naast me te smakken alsof zijn leven ervan afhangt. de een na de andere energyreep verdwijnt in zijn kauwende kaken, en ik heb het genoegen om deze succesvolle verorberingspoging life te mogen volgen. liever niet! en dus verplaats ik mezelf nu

[fysieke verplaatsing vindt plaats]

naar een andere plek in de computerzaal. zo, dat lucht op. nog even en ik had mijn h&m tas in zijn mond gepropt.

nepzon

2009-03-23T15:31:00.002-04:00

terwijl langzaam de bruinverbrande studenten van hun spring break uit miama en mexico terugkeren en binnensijpelen op de faculteit, zit ik roodverbrand met een baard in de computerzaal. en laat dat verbrandde nou net niet van de zon in new york zijn. die schijnt namelijk slechts met mate.

nee nee,
ik kwam op het briljante idee
om mezelf in een zonnebank te leggen.
(ik maak tegenwoordig kleine rijmpjes)

de eerste uren na deze zonnetractatie was het prima allemaal, maar om een uurtje of zes 's avonds op vrijdag zag ik er uit als een kreeft met vertiligo. de helft van mijn billen waren rood, en dusdanig verbrand dat ik er niet op kon zitten. (een grapje over blaren ligt teveel voor de hand.) tevens mijn rug en onderarmen. heel fijn allemaal, aangezien ik in een klein jurkje mijn opwachting diende te maken bij een fulbright aangelegenheid. (en dit was allemaal de schuld van de ongeinteresseerde jongen achter de balie van de beach bum tanning studio: hij kan binnenkort een law suit om zijn oren verwachten!)

welnu, de pijn is weg en de roodheid heeft zichzelf ook laten excuseren, maar nu zit ik met de zonnekater: vervelling. dus terwijl iedereen met frisse strandsproeten op zijn smoel in de use of force klas zit, loop ik een beetje rond met een baard van velletjes. het schilferwit staat op mijn kaken.

huis

2009-03-20T15:42:00.004-04:00

d en ik willen de laatste twee maanden graag in brooklyn wonen, zodat we dat deel van de stad ook wat beter leren kennen (en zodat we aan het eind van de maand wat geld overhouden, in plaats van andersom). dus struin ik craigslist af, de site waar je zowel je huis te koop kan zetten, een vrijpartner voor de avond kan vinden als een statement kan maken over de burgemeester.

de meeste mensen bieden gewoon op een normale wijze hun appartement aan, maar het kan ook anders:

i'm looking for someone with great spiritual energy and a good aura. my home is my temple, so a "clean" space is important. so if you are into ifa, kemetic studies, asar/auset, islam, santeria, lukumi, buddism, hinduism, yogi, or whatever . . . give me a holla.

ik dronk vroeger wel eens yogi-drink, dus ik zou hem best een holla kunnen geven. maar wat zou deze meneer bedoelen met clean tussen de aanhalingstekens? clean als in geen alcohol en drugs? clean als in stofvrij? clean als in geen scheldwoorden? ik weet het niet, ik weet het niet. en dus zoek ik nog maar even verder.

ready ready go

2009-03-19T10:13:00.003-04:00

het mag dan voelen alsof een mannetjesbuldozer en een vrouwtjeshijskraan op mijn lichaam de tango hebben gedanst, ik kan niet anders dan uitkijken naar aanstaande zondag: dan heb ik weer american footballtraining!

de meisjes uit de llm (zij die dus een master volgen op de school of law) spelen op 4 april een wedstijd tegen de meisjes die in het laatste jaar van hun bachelor rechten zitten. de laatsten zijn allen amerikaans, mijn mede-llm-ers allen niet. we hebben derhalve eerst een hele avond besteed aan de spelregels (wat is een yard, wat is een touchdown, waarom is de bal niet rond... zucht...). ik was potverdorie de enige die de superbowl gekeken had. er werd veel gegiecheld, en men maakte zich nogal druk over de zwarte strepen onder de ogen (of die er wel met makeup-remover af ging).

ik moest me dus even over mijn eerste jeuk heenzetten, maar gister hebben we voor het eerst gespeeld, en vet! leuk! dat! het! was!! de zon scheen, en hoewel het footballveld in central park er wat dor bij lag, was iedereen bijzonder enthousiast en niet zo truttig als ik gevreesd had. dus bepaalden we posities, bedachten we codewoorden (wurst! tulpen!), en speelden we een wedstrijd of drie. als de quarterback nu 'e-ball, e-ball' (wat kort is voor eggball, of eve-ball) roept, dan weet ik dat ze de bal naar mij gaat gooien (ik ben right receiver omdat ik zo lekker kan vangen). nadat ik twee touchdowns maakte, kon ik ook goed oefenen op mijn victorydansje.

we gaan de komende weken drie keer per week trainen, zodat we die amerikaanse meisjes (die gecoached worden door vier footballjongens, maar pff) een buitenlands poepje kunnen laten ruiken. amerikaanse meisjes zijn doorgaans nogal bezig met hun haar en netgelakte nagels, dus ik maak me nergens zorgen over. ondertussen proberen we de mannelijke llm'ers ervan overtuigen dat ze een cheerleaderteam gaan vormen. go go llm-girls!

handen wassen

2009-03-17T21:25:00.003-04:00

getsiedakke. net op de dag dat het voor het eerst weer weer is om buiten te fietsen, (wellicht was dat al eerder mogelijk, maar de fiets stond met twee lekke banden roerloos in de woon/slaapkamer onnuttig te zijn, totdat ik 'm naar de fietsenmaker had gebracht bij gebrek aan eigen attributen om dat euvel op te lossen. in elk geval:) rijd ik door de hondenpoep. als je fiets in een schuurtje staat is dat geen probleem, maar wel dus als 'ie in je woon/slaapkamer staat.

dus daar stond ik:

eerst buiten met een takje de poep tussen het profiel van mijn mountainbikebanden weg te schrapen,

en daarna in de kelder met een tissue en mijn nagel (ik weet het, het is walgelijk) de rest weg te werken.

en dan knip ik net ook nog eens in mijn vinger.

het was een zware dag.

dankuwel voor het bellen

2009-03-14T20:27:00.003-04:00

zit ik een blog te tikken, komt dit gesprek op radio 1 er opeens tussendoor. nachtradio, wie het uitgevonden heeft verdient een standbeeld.

peter belt: maar er zijn toch niet altijd de kleurlingen die rotzooi trappen?
man: ja luistert, ik ben zelf ook vroegah geen lieverdje geweest, mah ik 'eb wel respek voor ouwe mensen. en mijn ouwe moeder, die durft niet meer op straat.
peter belt: wat deed je dan, vroeger?
man: ja, ik ging ook gewoon naar ado om daar de boel op steltah te zettah. maar ik ga niet op straat iedereen neerhakkah. en normaal hollands zit er ook al nie meer in. nie dat ik accentloos spreek, maar ik bedoel mah.
peter belt: wat vind je dat eraan gedaan moet worden?
man: gewoon een beetje normaal met elkaar omgaan. kijk na jezelf. ga gewoon een beetje meer nadenkah, wat je uitstraalt. daar op hollands spoor, geen normale blonde jongens hoor, want die lopen thuis te studerah.

- nieuwe beller -

peter belt: dag mevrouw, wat vind u van de discussie?
vrouw: ja, ik vind het wel vreeeeselijk negatief wat die meneer van net zei. ik heb hele andere ervaringen met onze donkere medemens. ik vind ze juist vreeeeselijk aardig en lief.
peter belt: heb jij wel eens last van agressie gehad?
vrouw: neeeee. ik kom laatst een garage binnen, daar staat zo'n jongeman. ik had een zonnebrilletje op, het was zonnig weer buiten, lekker. en het was zo van 'heeeee, sexie' en toen gingen we een beetje kletsen. kwamen er meteen agenten aan. vreeeeselijk! en ik zeg tegen die jongeman: jij doet mij toch helemaal niks? en hij zegt nee. en kijk, zo kan het ook.

- nieuwe beller -

peter belt: hallo?
vrouw: dag meneer. [de dubbele tong druipt eraf]
peter belt: dag mevrouw.
vrouw: hall-ll-llo? moet ik mijn radio uitzetten? ik hoor u een beetje dubbell-ll-ll.
peter belt: ik hoor u ook een beetje dubbel. misschien ligt het aan u.

is er een fanclub voor deze man?

quitte, nou ja, bijna

2009-03-14T20:10:00.006-04:00

tot diep op mijn ziel beledigd, maar toch gelukkig vanwege de aanschaf van nieuwe kledij kom ik net terug uit brooklyn. aldaar, in het midden van hipsterland, heb ik de kleren die ik koesterde doch nooit droeg verkocht en voor dat geld nieuwe tweedehands kledij aangeschaft. de skinny jeans die niet zo skinny meer is en mijn rode t'shirt met lenin-en-een-feestmuts wilde ze wel hebben, maar mijn blauwwitte zwangerschapsjurkje en turkwaze in-kenia-gekochte-en-dus-diep-sentiment-hebbende blousje werden bruusk in de zak van het goede doel gedaan. na ja zeg. dat blauw-witte jurkje zwiert heel fijn hoor! (maar je lijkt er dus zwanger in, misschien hadden de dames hipster achter de balie dat in 1 oogopslag al door.)

en terwijl ik jurkjes stond te passen, liep ik mooi de audities voor america's next top model mis. daar gaat mijn kans, potdomme. nou ja, ik denk dat ik het toch meer van de 'ontdekking-op-straat' moet hebben.

theorietje

2009-03-12T18:59:00.004-04:00

volgens r.h. zit er een vreemd luchtje aan de zaak, en ik kan niet anders dan hartgrondig met hem meeknikken. let op:

1. de pop/rock groep de killers zouden vanavond optreden in de heineken music hall. ik herhaal: de killers. afgelast.

2. de opgepakten bandieten wilden de ikea in de hens steken. ikea. i-kea. i kea. al kea. al kea. i qaeda. al kea. i qaeda. al qaeda. al qaeda!

3. het is precies 61 jaar geleden dat de truman zijn doctrine uitsprak in het amerikaanse congres, waarmee een einde kwam aan de softe buitenlandse politiek van de vs en de strijd werd ingezet tegen het communisme.

4. mijn vingernagels groeiden vandaag niet.

trek uw eigen conclusies.

ajax oftewel verdi

2009-03-11T13:28:00.003-04:00

heujh, heujh, ajax! ik mis de graslucht van de arena (er ligt gras toch? of is het plastic? anyway) en de vrolijke supporters. gister was het net alsof ik weer terug was in amsterdam-zuidoost. plaats van handeling: het lincoln center for the performing arts, alwaar verdi's il trovatore door het metropolitan operagezelschap werd opgevoerd. hoewel het natuurlijk een italiaanse productie is, kon door middel van de ondertiteling die iedereen voor zijn eigen stoel ingebouwd heeft alles prima gevolgd worden. en dat was fijn, want niet alleen is het een mooie opera, maar het verhaal is ook spannend.

zoals wanneer de zigeunerin per ongeluk haar eigen zoontje in het vuur gooit, in plaats van het broertje van de count. of wanneer diezelfde zigeunerin in brand staat (er is veel vuur, that's for sure). wanneer dat aan haar geadopteerde zoon - het broertje dus - wordt verteld, gaat hij daar eerst een liedje over zingen 'oh wat ben ik boos, ik ben zo boos, zoooo boos' voordat hij haar gaat redden. maar goed, het is opera.

anyways, ajax dus. met stomheid geslagen was ik toen tijdens het applaus na de liedjes (hoe heet dat: stukken? zangdelen?) mensen achter mij op de staplekken - lozers! - op de stoelen gingen slaan, net zoals ajaxsupporters altijd op de reclameborden achter in de arena slaan. het ging van 'bjong bjong bjong' en paste niet zo goed met het 'bravo' dat anderen uitkraamden. en helemaal verbaasd was ik toen er mensen al weggingen nog voordat de laatste toon gezongen was. 5 minuten voor het eind van de wedstrijd verlaten zogenaamde 'supporters' ook altijd de arena, zodat ze snel de parkeergarage uit kunnen. dat is wel zoiets stoms, een straf met elektrische schokken zou best op zijn plek zijn. maar zelfs tijdens de opera is dat dus gesneden koek. alsof die mensen met de auto naar hartje manhattan zijn gekomen! [schud hoofd meewarrig]

new!

2009-03-10T12:23:00.005-04:00

zaterdagmiddag ging ik naar de kapper. d vindt namelijk al zeker 18 weken dat ik een bob moet laten knippen. ik dacht altijd dat hij een bloempotkapsel bedoelde, en daarop zei ik: nee dank je. die heb ik tot mijn elfde gehad en was doorgaans de reden dat moeders in de buurt tegen hun kind zeiden: ga maar leuk met dat jongetje spelen. ik zou zeggen, de roze ribbroek had toch een hint kunnen zijn. ik ben nog heel lang evert genoemd door bepaalde vrienden, dus een jongenskapsel is voor mij voorlopig geen optie.

afgelopen week kwam ik er echter achter dat een bob ten eerste helemaal geen bloempotmodel is en ten tweede dat het vorig jaar hardstikke hip was. (dat klopt wel met het moment waarop d erover begint, hij is voor dat soort trends veel gevoeliger dan ondergetekende.) welnu, puntje bij paaltje (en ziet vooral de artistikiteit van de foto en hoe ik mezelf in bochten wring om u van het gehele kapsel te laten genieten; want zo ben ik):

daarnaast wil ik ook nog graag even kwijt dat ik nieuwe sokken heb en nieuwe schoenen. mocht u denken, is dat een roodgelakte teennagel?, dan denkt u correct.

kenia in slecht weer

2009-03-09T20:52:00.003-04:00

het gaat niet zo goed met kenia. sinds ik er weg ben is het me toch een zooitje. ten eerste hoorde ik van mijn collegae / vrienden werkende bij unhcr dat de vluchtelingen een nieuw kampement hebben opgeslagen buiten de poort van het kantoor in de sjieke buurt waar unhcr in maart naartoe verhuisde. de buren hebben inmiddels een klacht ingediend bij de gemeenteraad, en ontruimingsplannen zijn nu onderwerp van gesprek. maar dit is nog klein leed vergelijken bij de ontwikkelingen in kenia in het algemeen. (1) er is hongersnood in grote delen van noordelijk kenia, (2) er zijn vorige week twee mensenrechtenactivisten vermoord in nairobi, en (3) de seksindustrie in mombasa schijnt welig te tieren.

over (1). door droogte afgelopen jaar zijn de oogsten sterk tegengevallen, waardoor nu 10 miljoen kenianen op het punt staan aan extreme honger te gaan lijden. de vn heeft al hulp toegezegd, maar zoals wel vaker met de world food program is het niet genoeg en niet op tijd. door kiss fm, de meest populaire radiozender in nairobi, werd een actie georganiseerd waarbij rijke kenianen en expats voedsel inkopen voor de minder gelukkigen. de keniaanse overheid kijkt toe, en doet weinig aangezien het vooral bezig is met zichzelf.

over (2). afgelopen vrijdag werden twee mensenrechtenactivisten door nog onbekende personen doodgeschoten in hun auto. de mannen, kingara en oulu, werden door de regering ervan verdacht banden te onderhouden met de mungiki, een tamelijk gewelddadige groep waar ik eerder over schreef. wellicht was dat zo: kingara en oulu waren lid van een organizatie die opkomt voor de rechten van de mungiki, en in die hoedanigheid protesteerden zij tegen buitengerechtelijke executies door de politie van leden van de mungiki. naar aanleiding van de dood van de twee mannen waren er rellen op de universiteit van nairobi, waarbij een student om het leven kwam. de regering doet wederom niks.

en over (3) tenslotte. volgens een gastblog van josh ruxin - een academicus van columbia university die al jaren in rwanda woont - is na de verkiezingsellende van december 2007 de seksindustrie in de badplaatsen van kenia disproportioneel toegenomen. kinderen van 10 jaar staan in bosjes langs de weg om opgepikt te worden door (westerse) toeristen voor zaken die het daglicht niet verdragen. corruptie en een falende staat leiden tot het gedogen van dit soort praktijken. toen ik in mombasa was is dit me niet opgevallen, maar then again: ik begaf me wellicht niet op de plekken waar deze sekswerkers opgepikt kunnen worden.

ruim een jaar geleden zag het er nog naar uit dat de regering van nationale eenheid aan de weg kon gaan timmeren, maar het blijkt alleen maar dat corruptie en rechteloosheid welig tiert, terwijl kibaki en odinga elkaar de tent uit vechten. verdomme en verdorie!

drie is tegenwicht

2009-03-05T12:36:00.004-05:00

de afgelopen dagen waren er een aantal redenen om heel blij te zijn met mijn verblijf in new york. ik zal ze eens posten, zodat het wat tegenwicht geeft voor de serie 'van new york moet je het niet hebben'. hier komen ze, in alfabetische volgorde:

1. de m. toen ik een poosje in de metro moest zitten, afgelopen dinsdag, sloeg ik het boek open dat ik op het moment tot mij aan het nemen ben. death of a salesman heet het, en het is een van de belangrijkste amerikaanse toneelstukken ooit in de korte en nietszeggende geschiedenis van de vs geschreven. welnu, ik was het aan het lezen - ladiedadiedom - en toen ging een oudere man tegen me aanpraten, over de thema's in het stuk en hoe actueel het nu nog is. over socialisme en de angst van amerikanen daarvoor. over blagojevic en paterson. hoewel ik niks van mijn boek kon lezen (grombel!) vind ik het doorgaans heel leuk als new yorkerige mensen tegen me aanpraten; zo nu ook.

2. de s. gister bezocht ik in de snijdende wind het statue of liberty. niet omdat ik daar zelf zo graag heen wilde (ik kijk wel uit, een toeristenval, dat is het, en voor je het weet heeft een meeuw je broodje hotdog uit je hand geslagen) maar omdat d - mijn rwandese huisgenoot uit nairobi - dat bezoekje wilde maken op de enige dag dat hij in new york is. hij kwam dinsdag aan vanuit kigali en vertrekt vandaag naar idaho, alwaar hij een tweejarige opleiding zal doen. vet leuk was het, om hem weer te zien, en vooral om met hem te praten over hoe het was in nairobi. i'm a sucker, i know. het statue was wel ok, overigens. het is gewoon een standbeeld dat veel kleiner is dan je verwacht. mwah, zeg ik. new york vanaf het water is wel mooi; en met het zonnetje erbij kon ik bijna de lente horen roepen ('evelien, evelien, we komen eraan hoor!').

3. de v. dinsdag was ik de hele dag bij de verenigde naties kind aan huis. aldaar vond de internationale week van de vrouw plaats, of zoiets, en derhalve waren er heel veel vergaderingen en andersoortige meetings. interessant als je voor een organisatie werkt die de positie van de vrouw (en vooral: de vrouw met hiv in ethiopie) wil versterken. dus daar ging ik, met mijn toegangspasje en mijn groene hakjes, onderwijl kijkend alsof ik er elke dag kom en dus heus wel wist waar ik moest zijn. alhoewel niet zo nuttig (ik ging uiteindelijk naar een bijeenkomst over het nut van vrouwencondooms - echt waar, ik zweer je - en over het schrijven van een grondwet in post-conflict gebieden zoals oost-timor en afghanistan), had ik het toch enorm naar mijn zin met mijn net aangeschafte vn-mok.

een serie, nr 3

2009-03-02T19:13:00.004-05:00

in de serie 'van new york moet je het niet hebben', nummer 3. de lente.

echt. maar echt. wanneer wordt het nou eens warm? wenn, when, quand, cuando, nar, ubi? een paar weken geleden kregen we een toefje lente, een sprinkel, een kwartslag. oh wat fijn was dat; ik had eventjes het gevoel weer te leven. mag ik dat zo zeggen? ja dat mag. bruut werd het echter weer van ons afgepakt en verdween new york onder een deken van koude en regen. vanochtend, toen de wekker om acht uur rinkelde en ik met blijde verwachting (relatief blij gezien het tijdstip) naar buiten keek - het was tenslotte maart, en maart = lente, dat weet iedereen - toen zakte mijn sokken af, had ik ze aangehad. want wederom was new york bedekt in een dikke laag witte kou.

prima als het een keertje sneeuwt, zo in december, begin januari. prima ook als het vriest en dat de wind zo koud is dat een handeltje in nieuwe oren best lucratief zou zijn. dat hoort, het is winter, dat mag dan. maar potverdomme, we zitten toch niet in fugging zweden! als ik het vijf maanden koud tot op het bot had willen hebben, dan was ik wel naar de universiteit van michigan gegaan.

oh wat verlang ik terug naar de zwoele avonden met zwierige jurkjes en vrije tenen in zomerse slippers. naar het flaneren over broadway van hier naar daar. naar een biertje in ons favoriete barretje aan riverside park. naar de zon op mijn bolleke. ik verlang naar de lente, dus kom maar op. het is koud genoeg geweest, ik ijs zon*!

* zucht, ja ik weet dat je dat niet zo schrijft.

ps dit was even de laatste in deze serie, morgen weer een vrolijk verhaal over new york.

een serie, nr 2

2009-02-28T22:44:00.001-05:00

in de serie 'van new york moet je het niet hebben', nummer 2. uitgebreid uit eten. (dat valt in dezelfde categorie als bruine cafe's - horeca - en derhalve heb ik geoordeeld dat het is toegestaan.)

de amerikaanse obertraining heeft slechts twee aspecten: (1) vriendelijk zijn voor de gasten, ookal zijn ze nog zo vervelend, arrogant en luidruchtig (ik bedoel: nog zo amerikaans), en (2) de tafel zo snel mogelijk klaarmaken voor de volgende gasten. een half uur, tops, dan moet je uitgegeten, -dronken en -betaald zijn. dat laatste was in tijden van economische hoogspoed te begrijpen, want iedere middenstand amerikaan at buiten de deur waardoor er op een avond wel 15 shifts (zo heet dat toch?) doorheen moeten.

maar nu, lieve mensen, nu eet niemand meer buiten de deur. recessie = aardappels koken, niet sushi eten. voor de snelheid waarmee je weer van je tafel wordt geveegd heeft het echter niets uitgemaakt. d en ik gingen naar een thai, bestelde binnen 4 minuten, hadden binnen 8 minuten onze pad thai wot en chicken sate en waren binnen 22 minuten uitgegeten. na 23 minuten stond de rekening voor ons en binnen 24 minuten hadden we betaald. toen moest d nog zijn biertje opdrinken. binnen 28 minuten stonden we weer buiten.

laat ik voor de zekerheid nog even zeggen: het is geen uitzondering. dit gebeurt ons dagelijks. dagelijks! (althans, op de dagen dat wij vinden dat we het ons kunnen veroorloven om niet zelf aardappeltjes te koken.... haha, alsof ik ooit aardappels kook.) het is ongetwijfeld erg efficient et al, maar leuk is anders als je een uitgebreide tafelsessie verwacht.

maandag in deze serie: de lente.

een serie, nr 1

2009-02-27T20:42:00.004-05:00

in de serie 'van new york moet je het niet hebben', nummer 1. pizza's.

ik eet ze graag. wat mij betreft kan je bijna alles op een pizza doen, behalve zeedieren - kom op, in alle eerlijkheid, dat vindt niemand lekker, of het nou op een pizza zit of niet. ansjovis mag wel overigens, want dat hoort op de siciliana (met ui, kappertjes en olijf, mmmm). hawaii en quatro stagioni (als er artisjokhart op zit tenminste) mag ik ook graag tot mij nemen. zie: ik ben nogal een hollander als het komt tot pizza's eten.

helaas - en hier is een observatie welke ik heb gedaan - kan je in new york bovenstaande pizza's niet bestellen. pizzabakkers doen niet aan 'soorten'; de meeste pizza's hebben slechts een of twee ingredienten bovenop, waaronder sausages wat heel erg vies is (want gehakt op een pizza kan ook echt niet). wat hier tevens ontbreekt: diepvriespizza's. ze bestaan wel, maar zijn klein en vaak rechthoekig. omdat een pizza in een restaurant al snel 18 dollar is, zelfs als je het afhaalt (en de diepvriespizza's van de albert heijn maar 3 euro zijn), vind ik dat een beetje stom en heb ik jullie hierbij gratis een gat in de markt aangeboden.

en tot slot: lekkere pizza's. niet onbelangrijk, maar in new york worden ze niet verkocht. het is allemaal leuk en aardig dat je een gratis pizza krijgt als je een biertje bestelt in de crocodile bar, maar die echt verse pizza's van da portare via op de leliegracht, oh lord, alsof een italiaans engeltje op je tong poept (of eigenlijk: diarree heeft, want dat is - in tegenstelling tot een drolletje - rond).

dus: voor de pizza's moet je niet in new york zijn.

morgen, in dezelfde serie, nummer 2: bruine cafe's.

wat

2009-02-26T21:59:00.005-05:00

ik heb een nieuw ding. na een paar dagen ziek zijn ga je een beetje malen he, en dan ga je je dingen afvragen. levensvragen, over het leven enzo. na vier dagen had ik het daar helemaal mee gehad (echt he-le-maal) en toen besloot ik: ik stel geen vragen meer. nooit meer. ik schaf de ? af. het is een stom symbool anyway, met dat half lamme lusje en dan toch nog een punt erbij omdat elk goed leesteken een punt heeft. nou, voor mij doet het helemaal niks meer. ik ben er klaar mee.

probeer het eens - het is best moeilijk. maar eenmaal eraan gewend, is het een verademing. nu ik niet meer bezig ben met vragen stellen, merk ik dat ik eenderde van de tijd niks meer te zeggen heb. heerlijk stil, vind d ook. echt, een mens vraagt veel, het gaat de hele dag door. de meeste vragen zijn die waarin je eerst denkt dat je iemand net niet goed verstaan heb, maar eigenlijk heb je dat wel degelijk, want je herhaalt het belangrijkste woord uit de door de ander gezegde zin en zet er een vraagteken achter. mij niet meer gezien.

mocht je toch nog met vragen blijven zitten, dan kan je altijd nog een mooi trucje gebruiken (alhoewel dit alleen is voor hen die niet cold turkey kunnen afkicken). in plaats van een vraag buig je de zin om naar het volgende: 'ik vraag me af of' (en dan de inhoud van de vraag, bijvoorbeeld: 'er nog iemand bier wilt'). punt. ha! er komt geen vraagteken aan de pas, maar je hebt toch iedereen mooi in het o'tje genomen.

jullie vragen je vast af of ik gek ben geworden. niet doen. ik verveel me gewoon. en bovendien had ik februari zo ongelooflijk weinig blogs gepost, ik schaam me dood. morgen zal ik weer iets gewoons schrijven. over amerikanen, columbia, obama, of groenlinks. ik beloof.

juli, augustus?

2009-02-25T11:53:00.003-05:00

omdat ik ziek ben lukt het me niet zo goed een spannend onderwerp te bedenken voor deze blog. daarom maar een plaatje.

zou dat niet een mooie reis zijn? kano in nigeria is de oudste stad in west-afrika, en er gaan regelmatig vliegtuigen heen (van egyptair, dat dan weer wel, die een ongeluksgetal heeft van 7,6 - turkish airlines heeft 3,58). vandaar is het prima reizen naar niamey in niger en ouagadougou in burkino faso, alhoewel dat volgens het ministerie van buitenlandse af te raden is (maar ja, dat zeiden ze ook van burundi en daar was niks aan de hand). vervolgens kan je in mali met de boot over de niger naar timbuctu varen (hoe vet is dat vanwege (a) de boot en (b) timbuktu!). vanuit de hoofdstad van mali (bamako) gaat er een trein naar dakar in senegal (via kayes, de meest hete bewoonde plek in afrika) en daar kan je dan weer met de bus naar nouakchott, de hoofdstad van mauritanie. verder noordelijk kom je eerst door nouadhibou en daarna begint de westelijke sahara, waar niet echt bussen reiden maar waar liften een goede optie is. uiteindelijk kom je dan in marokko terecht, vanwaar een eurolines bus je zo - hop! - weer in amsterdam afzet.

tis maar een ideetje.

gek

2009-02-20T12:08:00.002-05:00

het is altijd interessant om te lezen wat de nederlandse kranten schrijven over gebeurtenissen in de vs. zoals nu weer amerika's eigen nekschot affaire: de cartoon van sean delonas - vaste tekenaar bij de new york post - die suggereerde dat obama een aap was die afgeschoten diende te worden. niet per se heel subtiel. een klein dramaatje is het wel, dat heeft de volkskrant goed begrepen. het nieuws geeft er tamelijk wat aandacht aan (niet zoveel als toen met het vliegtuig in de hudson, u weet wel, dat vliegtuig dat mij net niet raakte) en 'er wordt over gesproken'. dat laatste merkte ik gister op mijn werk, waar de - veelal uit afrika afkomstige - medewerkers er inderdaad schande van spraken.

een beetje hypocriet, wellicht? het is geen probleem als je moslims achterlijk noemt en fascisten bovendien (of geitenneukers, wat je wilt); hirsi ali wordt hier op handen gedragen en van gogh zou waarschijnlijk dezelfde behandeling hebben krijgen. maar obama een aap noemen mag niet (schande spreken is nog tot daaraantoe, maar boycots jongens en meisjes?). nogmaals, ik vind het niet subtiel, en niet eens grappig. maar het is satire, en mijns inziens zijn er maar heel weinig dingen echt niet cool. zeker in de vs, waar de vrijheid van meningsuiting zo belangrijk is, had ik een dergelijke rel niet verwacht.

wat veel erger is, want geen satire, zijn berlosconi's uitspraken die continue pijnlijk zijn. wat is er toch mis met die italianen dat ze zo'n idioot hoofd van de regering maken? dan maar liever het gereformeerde hoofd van balkenende, waarvan vogelaar zei dat 'ie best met groenlinks wilde regeren. de wereld is gek geworden!

europees hof

2009-02-17T12:02:00.002-05:00

sinds ik het vak 'governance in the european union' volg, ben ik veel enthousiaster geworden over hoe de eu werkt. ok, het parlement heeft nog steeds niet zoveel te zeggen als een nationale volksvertegenwoordiging (sorry judith: maar daar kan jij mooi iets aan gaan doen!). maar er zijn ook een hoop goede dingen: zoals het uitgebreide recht om gehoord te worden als er besluitvorming is die invloed heeft op jou of jouw bedrijfstak, en het recht op transparantie dat veel groter is dan in de meeste nationale stelsels, en zelfs het vrij recent ontwikkelde recht op de immenging van non-gouvermentele organisaties.

maar het europese hof van justitie is toch wel mijn meest favoriete orgaan van de eu. baanbrekende uitspraken doen ze, en omdat het hof 'hoger' is dan de nationale hoven moeten die uitspraken altijd geimplementeerd worden in de nationale rechtsorde (even simplistisch). daarom was ik zo blij om te lezen dat het hof heeft besloten dat asielzoekers niet per se hoeven aan te tonen dat zijzelf specifiek worden vervolgd in hun land van herkomst, als ze kunnen aantonen dat in datzelfde land iedereen die kans loopt. dat is bijvoorbeeld het geval in noord-korea of somalie. omdat deze staten niet goed meer werken loopt iedere inwoner een kans om vervolgd te worden (dat is: gevangen genomen, mishandeld en / of vermoord).

terecht ook dat het hof erbij zegt dat dit alleen in uitzonderingsgevallen kan worden toegepast: alleen in compleet gefaalde staten zoals die ik hierboven noemde kan deze regel worden toegepast. (in kenia waren ze overigens al zover: iedere inwoner van somalie krijg 'prima facie' vluchtelingenstatus, omdat - nogmaals - iedereen daar kans loopt om vervolgd te worden.) boos word ik dan weer als die *scheldwoord* van de pvv zegt dat dit een 'verslapping is van het asielbeleid'. nu ik dit zo typ voel ik de woede door me heen razen: geen idee heeft meneer fritsma, werkelijk g-e-e-n i-d-e-e hoe het moet zijn om te leven in regimes van totale tirannie. hij zou 'seoul train' eens moeten kijken, een documentaire over hoe moeilijk het is om aan het noord-korea van kim jong il te ontsnappen. godsamme zo'n man. en dan ook nog eens zo hoog staan in de peilingen. *strijdlust borrelt op*

luctor et emergo

2009-02-15T17:21:00.006-05:00

dat studeren in de kelder wordt onvermoeid voortgezet, en vandaag leverde het me - naast het feit dat ik daar wel mijn werk afkrijg - eindelijk iets op: een leuk gesprek. een potige vrouw van middelbare leeftijd begon tegen me aan te praten terwijl ze haar blauw en groen gestippelde onderbroeken in de wasmachine gooide. of ik me wel kon concenteren hier (ja, dan kon ik juist heel goed), of ik had gemerkt dat het heel mooi weer was vandaag (nou en of ik dat had) en of ik wist hoe het kwam dat de stoel waarop ze ging staan kapot was (ehm, ja, ik had een vermoeden).

toen het ijs eenmaal was gebroken werd het een heel leuke monoloog. ze vertelde dat ze gister met haar vriendin naar het international film center was geweest waar ze de vijf korte buitenlandse films die genomineerd zijn voor een oscar in diezelfde categorie had gezien. en dat ze de duitse heel leuk vond, maar een hekel had aan duitsers, dus dat ze daarom de deense als favoriet had gekozen. en dat ze binnenkort naar berlijn ging - ondanks haarzelf - omdat ze vond dat de duitsers na 60 jaar wel vergeven moesten worden. ze vond nu dat iran het apocaliptische gevaar in de wereld was.

welnu. ik had een klein inkijkje in de keuken van een gewone amerikaan, en dat vond ik wel aardig. dankzij deze mevrouw ga ik vanavond met d naar het ifc om die vijf filmps te bekijken. ik denk dat ik volgend jaar mijn eigen filmpje instuur: opgenomen afgelopen vrijdag in de sportzaal van columbia alwaar laatsgenoemde tegen penn university moest worstelen. zie de timing, en de beeldkwaliteit, en het ongesproken verhaal dat ik heb weten te incorporeren in dit knappe staaltje techniek. een subliem drama!

poor

2009-02-12T16:51:00.002-05:00

in new york zie je de recessie zichzelf voltrekken. d komt elke dag met de bus langs het kantoor van de social security, en daar worden de rijen langer en langer. steeds meer winkels worden dicht getimmerd. gister liep ik tegen een meneer aan die een dollar wilde (welke ik gaf) en toen ik doorliep dacht ik dat ik hem net zo goed even een maaltijd kon aanbieden. hij stond erop frietjes en cola bij de mcdonalds te kopen. ik vroeg: geen salade? een burger dan? misschien fruit ofzo? maar nee. hij vertelde dat hij zijn baan was kwijtgeraakt een paar maanden geleden, en dat hij sindsdien geen geld meer heeft voor zijn huur.

vandaag moest een bordje opgehangen worden bij de african services committee (waar ik werk) dat we helaas geen voedsel meer kunnen aanbieden. de sponsoropbrengst, waar dit hele kantoor op gebouwd is, valt enorm tegen sinds de crisis heeft ingezet, en derhalve moesten we onze voedselbank stilzetten. tamelijk vervelend natuurlijk, want het zijn vooral mensen die het al heel moeilijk hebben die hierop zijn aangewezen.

en dan vanochtend, toen zag ik een nieuwsding over een achtergesteld gebied in de vs, waar mensen nog armer zijn dan in india (althans, dat is was de indiase dokter zei). soms is dit zo'n achterlijk land: de rijkdom is groot, maar de armoede is zo mogelijk nog groter. maken ze nooit mooie hollywoodfilms over.

go go vrouw

2009-02-10T14:56:00.008-05:00

ik schrijf samen met a een stuk voor de folia (amsterdams studentenblad) over hoe moeilijk het is voor vrouwen aan nederland universiteiten - of in elk geval aan de universiteit van amsterdam. we hebben vooral iets aan te merken op het kritiekloze curriculum van de rechtenfaculteit: zo wordt er nooit een woord gerept over de ongelijke (rechts)status van vrouwen in de samenleving, laat staan dat er aandacht wordt besteed aan de positie van migranten en de blt-gemeenschap. vrouwen zijn ook enorm slecht vertegenwoordigd op hoge posities in de universiteiten: zowel het hoogleraarschap als posities in het college van bestuur gaan in 9 van de 10 gevallen aan de neus van een vrouwelijke kandidaat (als die er is, natuurlijk) voorbij.

in de vs is alles anders. hier zijn de wolkenkrabbers goud en is een vrouw president. oh nee. er zit zelfs maar 1 vrouw in de supreme court, een columbia alumnus overigens (alle studenten ontvingen vorige week een email van de decaan dat mevrouw ruth helaas lijdt aan alvleesklierkanker). wat wel beter is geregeld is de vertegenwoordiging van vrouwen op columbia in hoogleraarposities. waar de nederlandse universiteiten met 10 procent vrouwelijke hoogleraren nog niet in de buurt komen van de europese ambitie voor 2010 (volgend jaar!) van 25 procent, zijn hier 1 op de 3 hoogleraren met tenure vrouw. hoe dat komt? tja. a en ik vermoeden dat de aandacht die hier besteed wordt aan feministische theorieen in het curriculum er iets mee te maken heeft: emancipatie is een hyperhip onderwerp, zelfs als je niet je okselhaar laat staan.

anyway, gerelateerd hieraan is het volgende (er komt een clou!). sinds judith sargentini is gekozen als groenlinks lijsttrekker voor het europees parlement (*doet vreugdesdansje*) is er een discussie losgebarsten binnen de partij wie er nu op twee dient te komen. het gaat dan om de vraag: wel of niet groen, wel of niet man. ik vind die discussie wel mooi. eindelijk voelen mannen zich onderdrukt! zou thea beckman dan gelijk krijgen? een beetje onderdrukking kan geen kwaad dunkt me. alleen een rigoreuze aanpak kan ervoor zorgen dat de achterstand van vrouwen binnen een decennium is ingelopen. jarenlang (en dan bedoel ik echt: jaaaaaaren lang he) hebben mannen voorrang gekregen, en nog steeds is het moeilijk voor een vrouw om hogerop te komen (zowel mannen als vrouwen denken bijvoorbeeld dat vrouwen eigenlijk niet geschikt zijn voor van alles).

sommige mensen zouden dan zeggen: maar vind je het dan niet erg dat je voor deze functie bent gekozen, alleen maar omdat je een vrouw bent? nee, zeg ik dan beschaafd en ingetogen. want reeds sinds adam en eva zijn het de oude jongens krentenbrood geweest die werden gekozen voor hoge posities, alleen maar omdat ze met elkaar in een mannendispuut interessant hadden lopen doen. niemand die een dergelijke vraag aan zo'n man heeft gesteld. dus. om er een eind aan te breien: zet lekker een vrouw op twee. via groenlinks nemen we dan langzaam de wereld over.

(wan)hoop

2009-02-05T17:46:00.004-05:00

ik ga mezelf even pijnigen. hier een lijstje van recente goede voornemens die allemaal in het water zijn gevallen, enkel en alleen omdat ik ook maar een mens ben (ik weet het, ik heb goddelijke kenmerken, maar als het puntje bij het paaltje komt: mensch!).

1. de kerstvakantie gebruiken om alle musea waar ik nog niet ben geweest (en dat zijn er veel, zoals het moma waar potverdrie vdp die nog nat is achter zijn oren van de vliegreis al wel is geweest)
resultaat: ik heb geen enkel museum van binnen (en ook niet van buiten) gezien

2. beginnen met mijn scriptie voor politicologie die eigenlijk in augustus af moet zodat ik in september met nieuwe dingen die nog geheim zijn kan beginnen
resultaat: ik heb nog niet eens een onderwerp (dat wil zeggen: ik heb honderd onderwerpen, maar nog geen geschikt onderwerp)

3. ons lullige kleine studiootje stoffen en achter de wc schoonmaken
resultaat: je zou een stofpop kunnen maken van de hopen die zich inmiddels hebben verzameld en over dat wat achter de wc groeit wil ik u liever niets mededelen

4. regelen dat ik eindelijk eens geld krijg voor het werk dat ik heb gedaan voor mijn professoren
resultaat: ok, dit is echt niet alleen mijn schuld. gister ging ik weer naar het bureautje waar dat moest, maar inmiddels doet een ander bureautje het. en toen had ik mijn sophienummer niet mee. klote formulieren!

5. mijn nairobi-diehard-buikspieren-lekker zweten-sportschool-schema weer oppakken
resultaat: als ik in het water val, blijf ik dankzij mijn zwembandjes drijven

maar er is hoop:
1. zaterdag ga ik met d naar het brooklyn museum of art
2. over twee weken heb ik een afspraak met een professor die me wil helpen met mijn onderwerp
3. ok, hiervoor is voorlopig geen hoop in het vooruitzicht
4. morgen neem ik mijn sophienummer mee naar de universiteit
5. ik heb sinds deze week een fitnesspartner en ben al twee keer gegaan!

superbowl

2009-02-02T22:21:00.007-05:00

het is wat laat, maar dat komt vooral omdat ik alle indrukken even op me moest laten inwerken. die superbowl, wat een coolheid op een stokje. een sportwedstrijd die ruim vier uur duurt (minus reclame, optreden bruce springsteen, reclame, en nog meer reclame), dat is toch te gek zou je zeggen. wisten jullie bijvoorbeeld dat de voorgenoemde reclame speciaal voor de superbowl wordt gemaakt? en dat van de 140 miljoen mensen die er zondag keken, een grote groep zit die eigenlijk vooral voor die reclames kijkt? ik wist dat niet.

de grootste sportgebeurtenis van het jaar ging ik op de faculteit bekijken, alwaar de studentenraad een festijn had georganiseerd met gratis kippenvleugeltjes, koolsalade, stukjes wortel, pizza en kauwgomcola. feest, feest! d en vdp moest ik mee naar binnen smokkelen, omdat het gebeuren alleen voor rechtenstudenten bedoeld was. nou ja.

en nu, nu weet ik alles van football. van touchdowns (het doel van het spel: daarna doen ze altijd een dansje)en van 2-point conversion (ok, ik weet eigenlijk nog steeds niet wat dat is). van safety (gebeurt bijna nooit tijdens de super bowl), en van personal fouls (je mag je tegenstander niet aan zijn masker het veld af werpen). van quarterbacks (die van arizona had nog in nederland gespeeld), en van blockers (ik had me nek allang gebroken). terwijl we zaten te kijken, met een kippenbotje in de ene en lauw bier in de andere hand, werd er zelfs geschiedenis geschreven: na een interception wist pittsburgh maar liefst 100 yard af te leggen (dat is precies hoe lang het veld is) om een touchdown te scoren. james harrison, wat een snelheid, wat een benen, wat een spieren, wat een man!

na deze superbowl weet ik eindelijk football te waarderen. ik denk dat ik zojuist fan ben geworden. go go steelers!

oma

2009-01-29T10:25:00.005-05:00

mijn oma spaarde vingerhoedjes. het was meer een verzameling die haar opgelegd was, want zelf kocht ze er nooit eentje. het waren haar kinderen en kleinkinderen die - als ze op vakantie waren geweest naar een ver buitenland - een plaatselijke vingerhoed voor haar meenamen. op een gegeven moment werd haar verzameling zo groot, dat mijn vader een kastje voor haar had ontworpen waar ze ze allemaal in kon etaleren.

kosten nog moeite werd gespaard om mijn omaatje van haar vingerhoeden te voorzien. we hadden er allemaal enorm plezier in om in de plaatselijke toeristenwinkel of quiltshop naar zo'n klein dingetje op zoek te gaan. nog leuker was het gezicht van mijn oma als ze weer een vingerhoedje aan haar verzameling kon toevoegen. een van de eerste was denk ik die uit tenerife, die mijn neef voor haar meenam. daarna volgden vingerhoeden uit zwitserland, turkije, frankrijk, belgie, australie, en misschien ook engeland en italie. op mijn reis door de baltische staten heb ik me een ongeluk gezocht, en uiteindelijk vonden d en ik in tallinn - de hoofdstad van estland - een vingerhoed die ook best als hoofddeksel kon dienen, zo groot was 'ie. helaas heb ik er nooit eentje kunnen vinden in kenia.

gister bracht mijn nicht - die op vakantie was geweest in rome - uit het vaticaan mijn oma's laatste vingerhoed met haar mee. mijn moeder vertelde me dat ze het hoedje de hele dag op haar vinger had gehouden. vanochtend vroeg overleed ze. ik zal het missen om op mijn reizen niet meer naar vingerhoedjes te hoeven zoeken.

dag lieve omie.

bijna op de parade

2009-01-25T17:41:00.002-05:00

morgen is het chinees nieuw jaar. traditiegetrouw is er de zondag voor het nieuwe jaar een grote parade in manhattan's china town, waar elk jaar meer dan 400.000 mensen op af komen. vannacht had ik al de batterijen van mijn cameraatje opgeladen, omdat datzelfde toestel precies op het moment dat obama werd ingezworen ermee ophield. aangezien het koud zou zijn vandaag, had ik me extra dik aangekleed met twee paar panties en nog zo wat sokken. ik was klaar voor een chinees feestje!

met een groep nederlandse vrienden en een amerikaanse vriendin liepen we door de straten van china town, op zoek naar vuurspuwende draken en martial arts optredens. het is altijd druk in deze buurt, maar het leek niet per se drukker dan normaal. drie rondjes liepen we, over de straten waar volgens de website die ik gister bezocht had van 1 tot 3 de stoet zich zou begeven. maar er was niks te zien: geen afzettingen, niet meer toeristen dan normaal, en vooral geen parade.

we vroegen het aan wat mensen, maar die spraken geen engels. tot slot besloot ik d maar te bellen, die nog met een halve kater naar voetbal op 'langs de lijn' aan het luisteren was. hij hield me voor de gek, want hij zei dat de parade volgende week was. maar nadat de amerikaanse vriendin ook haar vader om hulp had gevraagd drong de wrede boodschap tot ons door. volgende week dus, tijdens de super bowl. lekker gepland van die chinezen.

daar stond ik

2009-01-22T12:23:00.001-05:00

de inauguratie

2009-01-21T18:19:00.003-05:00

daar stond ik dan gister, op het grasveld voor het capitool in washington. met een betere plek dan ik ooit had verwacht op basis van het feit dat 1,5 miljoen andere mensen er ook stonden, keek ik samen met d, e, en j hoe obama de 44ste president van de vs werd. hoewel het stervenskoud was, en we alleen de enorme beeldschermen goed konden zien, was het geluid fantastisch en konden we de ceremonie uitstekend volgen.

de mooiste zin uit zijn toespraak was wel diegene waarmee hij zijn houding tegenover dictators en andere niet geheel democratische leiders verwoordde:

"we will extend a hand if you are willing to unclench your fist"

de rest van de speech was erg ingetogen, hier en daar wat voorspelbaar, maar toch zeer doordacht en intelligent. mooier nog eigenlijk vond ik de preek van reverent lowery: lees die vooral eens door (of luister het op youtube, want de stem van de man is fantastisch).

maar jezus jongens, wat was het vet! al die amerikanen, niet per se enorm emotioneel, maar toch heel opgetogen en vrolijk. ik moet toegeven dat ik even kippenvel kreeg toen al die 1.500.000 mensen 'yes we can' riepen. ik moest twee keer slikken toen aretha franklin haar lied zong. en ik moest hard lachen toen we net na de ceremonie - nadat we ons helemaal een weg hadden gebaand (onder andere over de bevroren vijver voor het capitool) naar voren - de helicopter met bush erin zagen opstijgen en iedereen hem vrolijk uitwuifde.

het was een hel om in washington te komen, en het was heel hard rennen om de trein te halen om er weer vandaan te gaan, maar jongens jongens, dit had ik toch niet willen missen.

i'm alive!

2009-01-16T10:59:00.005-05:00

eerst even dit: whahahah! hihihi! moehoehoe! (ik kom niet meer bij van het lachen, dat probeerde ik uit te drukken. hoe deed lambik dat ook al weer?)

mensen kinderen! je schrijft eens een licht ironisch blogje over hoe je 'op het nippertje aan de dood bent ontsnapt'. vervolgens weet een journalist van de best belezen nieuwssite in nederland te melden dat mijn persoontje in het vliegtuig zelf zat dat gister op de hudson was gestuiterd en doet er een link bij naar dit alleraardigst blogje, waarna deze overspoeld wordt met bezoeken (twee keer zoveel als dat ik in het afgelopen jaar heb gekregen: 20.000 hits alleen al vandaag!) en word ik overstelpt met medeleven en steunbetuigingen.

nou, dank jullie wel hoor! ik word er helemaal warm van dat wildvreemden zo om mij geven.

gelukkig heeft de heer w. van d. - verantwoordelijk voor dit staaltje onzorgvuldig journalisme - het bericht op nu.nl aangepast. dank ook daarvoor. en nu hop hop weer allemaal aan het werk.

(oh, en voor al die nieuwe bezoekers die deze weblog eigenlijk wel aardig vinden: welkom!)

near death experience

2009-01-15T16:58:00.007-05:00

potverdorie, d en ik zijn zojuist aan de dood ontsnapt. allemaal dankzij het grandiose stuurwerk van de piloot die zijn airbus niet tegen ons gebouw maar in de hudson rivier vóór ons gebouw liet landen.

foto van janis krums

ik vind het een applausje waard: aan de riverside drive staan vrij hoge gebouwen (zoals ons gebouw, de hoogste met 25 verdiepingen om precies te zijn) en daar is deze goede man (of vrouw) mooi langsgevlogen om een noodlanding in de hudson te maken. het is overigens best vervelend om met deze temperatuur in de hudson te belanden; ik denk dat het water niet warmer is dan 5 graden.

een vriend van d dacht dat al qaida erachter zit. in het echt blijkt het om ganzen te gaan die in de moter kwamen. dat is niet de eerste, tweede, of derde keer overigens! stomme vogels. je ziet zo'n vliegtuig toch aankomen.

dutchies

2009-01-13T20:39:00.003-05:00

heel amsterdam zit straks in het new yorkse. e en j zijn inmiddels geland in boston en komen donderdag aanzetten om vervolgens met d en mijn persoon naar philadelphia te gaan (in west philadelphia born and raised, on the playground where i spent most of my days, chillin' out, maxin' relaxin' all cool and all shooting b-ball outside of the school, etc etc) en op dinsdag naar washington waar de inauguratie van obama plaats zal vinden. daarna zullen ze nog een week in new york zijn; en wellicht, als ik het ze heel lief vraag, maken ze wel bitterballen voor me. oftewel: jeuh!

van de p komt ook naar new york, zondag al, en zal dan een half jaar aan cardozo law school studeren. cardozo is natuurlijk niet zo prestigieus als columbia (misschien is het onderwijs er wel beter overigens, want zo goed is het hier ook weer niet), maar ik denk dat van de p wel trots op zichzelf mag zijn. vandaag heb ik voor hem een kamer gefixed; dus als alles goed gaat kan hij zo mooi zondagavond zijn bedje in om zijn jetlag uit te slapen. ik hoop dat hij drop meeneemt, bijvoorbeeld muntdrop ofzo. ik zeg maar wat.

al die nederlanders in new york: in 400 jaar is er niks veranderd. niet alleen zijn straks mijn beste vrienden hier, maar er werken en wonen ook veel nederlanders in new york die handig zijn om te kennen. zo ga ik volgende week pannenkoeken eten met de nederlander die bij de verenigde naties hoofdverantwoordelijke is voor de millennium villages. dat is een project 'om een einde te maken aan armoede', een tamelijk ambitious idee van jeffrey sachs - een van de belangrijkste adviseur van ban ki-moon en tevens professor op columbia. het feit dat al deze mensen hier (straks) zijn maakt mijn verblijf in nyc een stuk leuker!

right to remain silent

2009-01-12T20:55:00.005-05:00

obama heeft eric holder, een alumnus van columbia law school, aangewezen als nieuwe attorney general: de hoogste juridische post die je maar kan krijgen in de vs. dat is nogal wat, en het staat dan ook met koeienletters trots op de voorpagina van onze website geschreven. ik weet niet zo veel van die man, behalve dus dat hij ontzettend goed onderwijs heeft genoten, maar ik ben wel al erg fan van hem. dat heeft voornamelijk met zijn snor te maken. wat een fantastische snor! waar is de tijd gebleven dat mannen verplicht een snor moesten dragen?

enfin. het tweede semester is weer begonnen en dat heb ik geweten vandaag. van 2 tot 9 heb ik college, en als je een klein beetje een katertje hebt van de avond daarvoor dan is dat een helletocht zonder schoenen. dapper heb ik me er echter doorheen geslagen. het scheelde wel dat ik de dag afsloot met een vak over het programma 'law and order'. wie 'law and order' niet kent moet zich nu hard gaan schamen en zichzelf even bijkijken op youtube.

maar dit vak dus: het heet criminal adjudication en gaat over het proces 'van borgtocht tot bajes' (een vrije vertaling van 'bail to jail'). vet leuk, want het behandelt het recht op een jury, het recht op een advocaat, de procedures voor aanhouding, dat een politieman moet zeggen 'you have the right to remain silent. anything you say, can and will be used against you in a court of law'. mijn studiemateriaal zijn een paar hele dikke boeken, maar aangezien er elke avond een aflevering van law and order wordt uitgezonden, denk ik dat ik die boeken niet eens nodig ga hebben. kom maar op, jack mccoy!

hartaanval

2009-01-08T17:18:00.003-05:00

ik heb een nieuwe client bij de african services committee: een vrouw uit zambia die naast hiv/aids ook een aantal hartoperaties in de vs heeft gehad omdat de aderen bij haar hart neigen dicht te slibben. ze is hier ooit eens met een toeristenvisum gekomen, maar verblijft al een aantal jaar illegaal in manhattan. we proberen haar een verblijfsvergunning te geven door te beargumenteren dat ze in zambia de medische hulp die ze nodig heeft om te overleven niet zou kunnen krijgen.

twee weken geleden stuurde ik naar haar medische sociale werker een lijstje met vragen over haar medische conditie. vandaag kreeg ik die terug, ingevuld door haar behandelend arts met het voor doktoren zo karakteristieke onleesbare handschrift. eerst was ik heel blij toen ik had ontcijferd wat hij had geschreven, maar snel daarna voelde dat nogal ongepast.

de arts schreef namelijk dat mijn client hoogstwaarschijnlijk zou sterven aan een hartaanval of een beroerte als ze terug naar zambia zou gaan vanwege het ontbreken van adequate medische hulp en medicijnen. dat is juridisch gezien goed nieuws: nu staan we veel sterker bij de immigratierechtbank. menselijk gezien is het echter gewoon kut. mijn baas verwoordde het treffend: 'hoorah, she will die... oh no...'.

lwob

2009-01-08T00:03:00.002-05:00

ik kreeg vandaag een mail van 'lawyers without borders'. ja, dat bestaat, en het is net zoiets als artsen zonder grenzen. maar dan iets minder bekend en met iets minder geld. anyway, ik sta sinds kort bij ze ingeschreven en vandaag kreeg ik mijn eerste aanbod voor werk. of ik - volgende week - op eigen kosten naar namibie wil vliegen om daar een rechtszaak te volgen en te kijken of alles wel volgens de regels van het internationale recht gaat.

ik had toch al gezegd dat ze niet zoveel geld hadden? veel van deze opdrachten voor lawyers without borders is pro bono; en derhalve dien je uit eigen zak de vliegtickets, het verblijf en alle andere kosten te betalen. dat is jammer voor mij, want ik heb niet zoveel geld tot mijn beschikking op het moment (althans: niet om op en neer naar namibie te vliegen). oh, en daarnaast begint het semester volgende week ook gewoon weer.

maar wat zou het leuk zijn, om dit soort dingen te doen! gewoon, twee keer per jaar een klus voor deze organisatie. en als jullie nou allemaal geld doneren, dan kunnen in het vervolg misschien de onkosten voor de pro bono mensen vergoed worden. geen fancy salaris, geen dertiende maand, gewoon: het vliegticket. ja, ik zie het wel zitten.

peace and hope

2009-01-06T13:11:00.003-05:00

telkens begin ik aan een stukje over israel en gaza en dan delete ik alles halverwege weer. alles wat ik neertik is zo obligaat, en bovendien is het al honderd keer door anderen beter verwoord. of slechter, dat kan ook, want wat me opvalt is dat een groot deel van de discussie gaat over wat derden van het conflict vinden (meneer van bommel, bijvoorbeeld, of de voorzitter van de algemene vergadering van de vn).

vandaag heeft israel vlakbij een school van de verenigde naties bommen laten vallen, waardoor er weer minstens 40 doden zijn gevallen. het totale dodenaantal van de palestijnen ligt nu op 635. gister zag ik op het nieuws beelden voorbij komen van kleuters met ingeslagen hoofden.

het is zo lastig om een echt goede mening te vormen over het conflict (los van: de de israelische inval is disproportioneel ten opzichte van de raketaanvallen van hamas) als er geen journalisten worden toegelaten tot de gazastrook. het nieuws uit israel over de aanval vertrouw ik niet echt. maar sinds kort volg ik deze twee bloggers: 'peace man' uit gaza en 'hope man' uit sderot (een israelisch plaatsje vlakbij gaza) die een gezamenlijke blog hebben over wat het conflict met hun leven doet. vooral de blog van hope man op 2 januari is het lezen waard. daar heb ik niet zoveel aan toe te voegen.

niksig

2009-01-04T21:04:00.002-05:00

tja. wat kan ik zeggen. ik zit al dagen braaf mijn papers te typen terwijl ik met enige afgunst op facebook lees hoe mijn klasgenoten naar exotische oorden als honduras en de bahamas vliegen om de laatste week van de vakantie te vieren. over een week begint het tweede semester al, en ik vrees dat ik tot die tijd nodig heb om beide papers af te krijgen. eentje schrijf ik over van terrorisme verdachte vluchtelingen, en de ander over de vn-macht in congo en hoe het allemaal beter kan (ik heb alle antwoorden uiteraard).

ik zou iets kunnen schrijven over israel en de aanvallen op gaza, maar ik geloof niet dat ik iets toe te voegen heb aan de veelheid aan meningen die zich over internet verspreiden. daarom denk ik dat ik maar weer verder ga met congo, daar heb ik tenminste enigszins verstand van. volgende week ga ik misschien wel weer eens het huis uit, zodat ik iets te vertellen heb op dit medium. over hoe ik in de poep stond ofzo.

reden tot gevierfeest

2008-12-31T14:35:00.001-05:00

oh ja, wat ik nog even kwijt wilde is dat ik dit jaar ben doorgekomen zonder ook maar één keer 'last christmas' van wham te horen. dat is wel een feestje waard.

congo en uganda

2008-12-31T10:05:00.003-05:00

zo, we gaan het jaar even lekker uit met congo en uganda. met alle (terechte) consternatie over de luchtaanvallen op gaza zou je bijna vergeten dat in oost-congo er ook nog steeds mensen doodgaan. ik snap wel, op een gegeven moment wordt elk conflict een beetje saai. daarom even een opfrissing van het geheugen, en wat nieuws om over na te denken wanneer je een hap uit je oliebol neemt en 30 procent onveilig vuurwerk de lucht in schiet.

tijdens kerst zijn er 400 congolezen vermoord (180 volgens de vn, die niet aanwezig was op de plek des onheils). deze keer niet door andere congolezen, maar door een uit uganda afkomstige groep die zichzelf de lord's resistance army noemt. aan het hoofd van de lra staat joseph kony. kony heeft de laatste twintig jaar duizenden gedrogeerde kinderen elkaar en hun ouders laten doden om ze te harden voor het werk van kindsoldaat. vrouwen worden verkracht en vervolgens verminkt (stokken en messen in vagina); de slachtoffers in noord-uganda zijn inmiddels ontelbaar. af en toe steekt kony de grens met congo over om zijn misdaden tegen de mensheid daar voort te zetten.

de regering van uganda heeft vredesbesprekingen gehad met kony en zijn lra, maar toen het internationaal strafhof in den haag kony's arrestatiebevel uitvaardigde, stopte hij met die besprekingen. hij wil niet verder onderhandelen zolang het zwaard van het strafhof boven zijn hoofd hangt. er is nu veel druk op het strafhof om het arrestatiebevel terug te nemen, maar het weigert (een greep uit de argumenten: gezichtsverlies / kony is niet te vertrouwen / geen straffeloosheid voor oorlogsmisdaden).

het is de vraag tussen vrede en rechtvaardigheid. sommigen zeggen dat vrede belangrijker is, anderen argumenteren dat vrede niet kan bestaan zonder rechtvaardigheid. het hangt ook nogal af van de omstandigheden: in zuid-afrika is er zonder 'echt' proces toch vrede gekomen. amnestie is ook in zuid-amerika een veelgebruikt middel om tot vrede te komen. en dat werkt. maar amnestie is mijns inziens nooit gerechtvaardigd voor iemand die oorlogsmisdaden en misdaden tegen de mensheid pleegt.

nu ja, we zullen zien wat 2009 brengt voor internationale rechtvaardigheid en vrede. het wordt waarschijnlijk weer net zo'n jaar als 2008. veel plezier straks om 6 uur new yorkse tijd. wij volgen wat later (amerika loopt altijd een beetje achter he).